மணவுறவு மீறல் குற்றமா------------------------மணவுறவு,தனிமனிதன்

ஆசிரியருக்கு,

உச்சநீதிமன்றம் திருமணத்திற்கு வெளியே உள்ள உறவு ஒரு குற்றமல்ல, அது குற்றம் எனக் கூறுவது அரசியல் சாசனத்திற்கு விரோதமானது என இன்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.

ரத்து செய்யப்பட்ட இ த ச பிரிவு 497 என்ன சொல்கிறது என்பதை இங்கே காணலாம்.

Section 497 in The Indian Penal Code

Adultery.—Whoever has sexual intercourse with a person who is and whom he knows or has reason to believe to be the wife of another man, without the consent or connivance of that man, such sexual intercourse not amounting to the offence of rape, is guilty of the offence of adultery, and shall be punished with imprisonment of either description for a term which may extend to five years, or with fine, or with both. In such case the wife shall not be punishable as an abettor.

indiankanoon1833006/

செய்தித்தாள் விவாததங்களைப் பார்க்கும் பொழுது, பெண்கள் மீது இ த ச பிரிவு 497 ன் கீழ் பல்வேறு நீதிமன்றங்களில் பல்வேறு வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளதாகவும், இப்போது அது முடிவுக்கு வந்து விட்டதகவும் பெண்களின் நலன் காக்கப் பட்டதாகவும் அறிவுஜீவிகள் எண்ணுகிறார்கள்.

இப்பிரிவின் படி ஒரு பெண்ணை குற்றவாளியாக்க முடியாது, இவ்வழக்கை தொடுக்கும் அதிகாரம் அப்பெண்ணின் கணவருக்கு மட்டுமே உண்டு தனது மனைவியுடன் கூடியவரை மட்டும் குற்றவாளியாக்க முடியும். அதே சமயம் ஒரு ஆண் மீது ஒரு பெண் வழக்கு தொடுக்க முடியாது ( இங்கு மட்டும் சமநிலை சற்று குறைகிறது). நடைமுறையில் எனது வழக்கறிஞர் அனுபவத்தில் இது வரை இப்பிரிவில் ஒரு வழக்கு தொடுக்கப்பட்டதாகக் கண்டதில்லை.

குற்றவியல் நடைமுறை சட்டத்தில் பிரிவு 125 ன் கீழ் கைவிடப்பட்ட மனைவி கணவரிடம் ஜீவனாம்சம் கோரலாம், தகாத உறவு வைத்துள்ளார் எனக் காரணம் கூறி ஜீவனாம்சத்தை கணவர் மறுக்கலாம். இது குறித்து சட்டம் என்ன சொல்கிறது என்பதை கீழே காணலாம்.

indiankanoon.1056396/

உச்ச நீதிமன்றம் சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே மனைவி ஓரிருமுறை தகாத உறவு வைத்திருப்பது என்பது ஜீவனாம்சத்தை மறுக்க காரணமாக அமையாது, “living in adultery” என இருக்க வேண்டும், அதாவது மனைவி ஒரு தொடர் தகாத உறவில் வாழ்ந்திருந்தால் மட்டுமே கணவன் ஜீவனாம்சத்தை மறுக்க இயலும் என தீர்ப்பளித்துள்ளது. எனவே இப்போதைய இ த ச பிரிவு 497 ரத்து என்பது அதி முற்போக்கான தீர்ப்பல்ல, இந்த வகை மனப்பாங்கு உச்சநீதிமன்றத்திற்கு புதிதல்ல.

இந்த விவாதத்தில் அறம் மற்றும் ஒழுக்கவியல் கேள்விகள் எழுவதை தவிர்க்க முடியாது. ஒரு தரப்பினர் திருமணத்திற்கு முன்பே உறவு கொண்டுள்ளாரா, திருமணத்திற்கு பின் தனது இணையுடன் மட்டுமே உறவு கொள்வேன் என வாக்குறுதி அளிக்கிறாரா என்பதெல்லாம் இன்றைய தேதியில் திருமணத்திற்கு முன் ஆண் பெண் இருபாலரும் இது குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்வதில்லை என கருதுகிறேன்.

ஒழுக்கவியல் அளவீடு மாறிக்கொண்டே இருந்தாலும் தற்காலத்தில் நிலவும் ஒழுக்கத்தை தற்காலத்தில் கடைபிடிப்பது சிபாரிசு செய்யத்தக்கது.

அவ்வாறு பார்த்தல் திருமண இணை இது குறித்து பேசிக் கொள்ளாவிட்டாலும், ஒரு தரப்பு தனது இணை திருமணத்திற்கு முன்பே ஓரிருமுறை உறவு கொண்டிருந்தாலும் அது சகஜமே என்றும் திருமணத்திற்கு பின் ஓரிருமுறை நிலை தடுமாறி ஒ ரு உறவில் ஈடுபடும் பொழுது அது சகிக்கத்தக்கது அது திருமண பந்தத்தை முறிக்கும் அளவுக்கு அடிப்படை தவறல்ல என்பது சமூக பொது ஒழுக்கவியல் அளவுகோல் என நான் கருதுகிறேன். தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட கால் வாசி பெண்கள் தனது கணவர் பாங்காக் சென்று உறவு கொள்வதை தெரிந்தே அனுமதிக்கிறார்கள் அல்லது கடுமையாக எதிர்ப்பதில்லை, எனவே இன்று இங்கு ஆண்களை பொறுத்தவரை இது பெரிய விஷயமல்ல.

அதே சமயம் முறைமீறிய உறவுகொண்டுள்ள ஒரு ஆணையும் பெண்ணையும் சமூகம் சமமாக நடத்துவதில்லை, பெண்களுக்கு கூடுதல் காயம் ஏற்படும்.

ஆனாலும் திருமணத்திற்கு முன் உறவு கொள்ளாதிருப்பதும் திருமணத்திற்கு பின் தனது இணையுடன் மட்டும் உறவு வைத்துக்கொள்வதும் அது விக்ட்டோரிய ஒழுக்கவியல் என்றாலும் கூட ஒரு லட்சிய நடத்தை என கருதுகிறேன்.

இங்கு தான் அறமீறல் மற்றும் ஒழுக்க மீறல் குறித்த கேள்வி எழுகிறது

பொதுவாக வாக்கு மீறல் என்பது அறமீறல் எனக் கருதுகிறேன். சில சமயங்களில் ஒழுக்க மீறல் அறமீறல் என கருதுவதற்கு இடமுண்டு. ஒரு பொதுப் புரிதலின்படி ஒரு நபர் தனது இணை திருமணத்திற்கு வெளியே ஒரு தொடர் உறவு கொள்ளமாட்டார் என எண்ணிக்கொண்டு பின்னர் அவ்வாறு நடந்தால் அது அறமீறல் என எண்ணுகிறேன். அதே போலவே தான் மறைக்கப்பட்ட திருமணத்திற்கு முந்தைய உறவும். இதற்கு தண்டனை அல்லது கண்டன அளவுகளை பற்றி பின்னர் முடிவெடுக்கலாம். எந்த நிதானமான ஒழுக்கவாதியும் இதற்கு தூக்கையெல்லாம் சிபாரிசு செய்யப் போவதில்லை.

அதேபோல திருமணத்திற்கு முன் அந்த இணை வெளிப்படையாக பேசி உறுதிமொழிகளை பரிமாறிக்கொண்டடிருந்தால் அதை மீறுவது வெறும் ஒழுக்க மீறல் அல்ல அது அற மீறல்.

உங்கள் பதில் என்ன ?

கிருஷ்ணன் ,

ஈரோடு.

***

அன்புள்ள கிருஷ்ணன்,

நான் இந்த சட்டவிஷயங்களை முழுக்க வாசிக்கவில்லை. அவை பொதுவாசகர்களுக்குரிய மொழியில் எழுதப்பட இன்னும் கொஞ்சகாலம் ஆகும். அதன்பின்னரே என்னால் வாசிக்கமுடியும். சட்டமொழியின் முறுக்குசுற்றல்களில் சிக்கிக்கொண்டால் நாட்கள் கடந்துசெல்லும். ஏற்கனவே சிலமுறை சில பஞ்சாயத்துக்களுக்காக இவற்றை பொதுவாக வாசித்ததுண்டு.

இத்தகைய வினாக்களை அதிநுட்பமாக்கி ஊகக்கேள்விகள் வழியாக அணுகும் வழக்கமும் எனக்கில்லை. நானறிந்த வாழ்க்கைச்சூழலில் இவை என்னபொருள் கொள்கின்றன என்றுதான் பார்க்க முயல்வேன்.ஒழுக்கமீறல், அறமீறல் எல்லாம் சட்டத்தின் எல்லைக்குள் வருமா என்ன? சட்டம் எவர் பாதிக்கப்படுகிறார், எவர் பாதிப்பை உருவாக்குகிறார் என்று மட்டும்தானே பார்க்கும்?

சட்டத்துறையில் சிலருடன் இத்தீர்ப்பைப்பற்றிப் பொதுவாகப் பேசினேன். இத்தீர்ப்பு அளிக்கும் மேலதிக விலக்கு என்ன என்று நான் புரிந்துகொண்டது இதுதான். பொதுவாக எந்தச் சட்டமும் அறநெறிபோல ஒழுக்கவிதி போல எப்போதைக்கும் எக்காலத்திற்கும் உரியதாக வகுக்கப்படுவதில்லை. சட்டம் ஒரு வழிகாட்டுநெறி மட்டுமே. அது நடைமுறையில் எப்படிச் செயல்படுகிறது, என்ன விளைவை உருவாக்குகிறது என்பதைக்கொண்டு அதை தொடர்ச்சியாக மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள், சட்டத்திருத்தங்கள் வழியாக, தீர்ப்புவாசகங்கள் வழியாக.

இந்தச்சட்டம் ஏன் உருவானது என்பதற்கு ஒரு சமூகப்பின்னணியை வழக்கறிஞரான நண்பர் சொன்னார். 1860 இல் இந்தச் சட்டத்தின் முதல்வடிவம் பிரிட்டிஷாரால் உருவாக்கப்பட்டது. அன்று நிலப்பிரபுத்துவம் ஓங்கியிருந்த சூழலில் பெரும்பாலான நிலவுடைமையாளர்கள் தங்கள் குடியானவர், ஏவலர்களின் மனைவிகளை தங்கள் உடைமையாகக் கருதி வன்பாலுறவு கொள்ளும் வழக்கமிருந்தது. அடித்தள மக்களின் தன்மானத்திற்கு அறைகூவலாக இருந்த இப்பிரச்னைக்கு எதிராக உருவான சட்டம் இது. ஒருவர் தன் மனைவியுடன் இன்னொருவர் உறவுகொண்டிருக்கிறார் என்று ஆதாரபூர்வமாகக் குற்றம்சாட்டினால் அவ்வுறவுகொண்டவர் தண்டிக்கப்படுவார், அந்தப்பெண் அதை ஏற்றுக்கொண்டாளா இல்லையா என்பது ஒரு கேள்வியே அல்ல. அந்தப்பெண் அதன்பொருட்டு தண்டிக்கப்படுவதுமில்லை. ஏனென்றால் அன்றைய சூழலில் பெண் உண்மையிலேயே ஆணின் உடைமைதான். அவளுக்கு எந்த சமூக உரிமையும் இல்லை, எந்த தன்னிலையும் இல்லை. அவள் எதையும் தெரிவுசெய்யவோ மறுக்கவோ முடியாது.

ஐந்தாண்டு சிறை என்பது மிகக்கடுமையான தண்டனை.ஏனென்றால் அந்தப் பாலுறவை அன்றைய சட்டவல்லுநர் ஓர் அத்துமீறலாக, வன்முறையாகக் கண்டனர். அந்த கணவனுக்கு எதிரான ஒரு நேரடியான சூறையாடல் அது. அவன் தன்மதிப்பை அழிப்பது, அவனுடைய சமூக இடத்தை இல்லாமலாக்குவது.அன்றையசூழலில் அந்த எளியவனைக் காக்கும்பொருட்டு, அந்தப்பெண்ணுக்கும் பாதுகாப்பாக அமையும்பொருட்டு உருவான கருணைமிக்க ஒரு சட்டம்தான் அது. இன்று அதன் பயன்பாடு மாறியிருக்கிறது. இன்று கணவர்கள் மனைவிகளை தன் உடைமையாகக் கருதவும் அந்த எல்லையை அவள் மீறிவிட்டாளென்று எண்ணினால் தண்டிக்கவும் இச்சட்டம் பயன்படுகிறது. ஆகவேதான் கணவனின் உரிமை அல்ல பெண் என தீர்ப்பு ஆணையிடுகிறது.

*

திருமணத்துக்கு வெளியே பாலுறவு என்பது ஐந்தாண்டு தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்னும் சட்டம் நடைமுறையில் இங்கே எப்படி கையாளப்பட்டது? அது இதுவரை திருட்டு, வழிப்பறி போல ஒரு பொதுக்குற்றம். எவருக்கும் புகார் இல்லை என்றாலும்கூட காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்கமுடியும் என்றே கருதப்பட்டது. இதைப்பயன்படுத்தி காவல்துறை ஆண்பெண் இணைகளை விசாரிக்கவும், விசாரணைக்கு காவல்நிலையம் கொண்டுசெல்லவும் முடியும். சட்டவிரோதமாக மிரட்டவும் முடியும். இதை காவலர் எப்படிப் பயன்படுத்துவார்கள் என நாம் அறிவோம். கணவன்மனைவியாகச் சென்று தங்குபவர்களுக்கேகூட இங்கே காவலர்களின் தொந்தரவு உச்சத்தில் உள்ளது.

உதாரணமாக, என் நண்பரான இதழாளர் ப்ரியா தம்பி ஒருமுறை மகாபலிபுரத்தில் ஒரு விடுதியில் தன் கணவருடன் தங்கியிருந்தபோது ஒரு காவலர் அவர்களை கணவன் மனைவி அல்ல என ‘சந்தேகப்பட்டு’ ‘நள்ளிரவில் அவர்களின் அறையைத் தட்டி உள்ளே வந்து ஆவணங்களைக் கேட்டு மிரட்டி தொந்தரவுசெய்ததைப் பதிவுசெய்திருந்தார். அவர் இதழாளர் என்பதனால், அருகிலேயே சென்னையில் குடியிருந்தமையால் தப்பினார். இல்லையேல் பெரிய சிக்கல்தான். ஏனென்றால் சட்டம் அதை அனுமதிக்கிறது. ஒரு குற்றம் நிகழ்கிறது என்று சந்தேகம் வந்தால் கண்காணிக்கவும் விசாரிக்கவும் காவலருக்கு உரிமை உண்டு.ஐந்தாண்டுவரை தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்னும் ஒற்றைவரியே அந்த அதிகாரத்தை அளிக்கிறது

இரண்டாவதாக, அரசூழியர் விஷயத்தில் இது எவ்வாறெல்லாம் பயன்படுத்தப்படும் என நான் என் தொழிற்சங்கச்சூழலில் கண்டிருக்கிறேன். ஒரு பெண் அரசூழியரான கணவரை மிரட்டவோ பழிவாங்கவோ விரும்பினால் முறைமீறிய பாலுறவில் ஈடுபட்டதாக ஒரு வழக்கைப் பதிவுசெய்தால்போதும். அதில் சில சட்டச்சர்க்கஸ் எல்லாம் தேவைப்படும் என்றாலும் அதை குற்றவழக்காகப் பதிவுசெய்ய முடியும். விளைவு, உடனடி வேலைநீக்கம்தான். அதன்பின் நீண்ட நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளுக்குப்பின்னர் விடுதலையானால் மட்டுமே வேலையைத் திரும்பப்பெற முடியும்- எந்த இழப்பீடும், ஊதிய மிச்சமும் இல்லாமல். இதைப்பயன்படுத்தி எத்தனையோ ஆண்கள் பெண்களால் மிரட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள், பெரும்பணம் பறிக்கப்பட்டுள்ளது என நான் அறிவேன்.

அதேபோல மறுபக்கம் ஜீவனாம்சம் கொடுக்க மனமில்லாத கணவன் பெண் முறைமீறிய உறவில் இருக்கிறார் என எவரையேனும் சேர்த்து ஒரு குற்றப்பதிவை காவல்நிலையத்தில் செய்தால்போதும், அப்பெண் தீராத சட்டச்சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வாள். ஏனென்றால் அது விவாகரத்துக்கு வெளியே ஒரு குற்றவழக்கு. பெரும்பாலும் பெண்கள் உடனடியாக அடிபணிந்துவிடுவார்கள்.

இன்று நம் சமூகச்சூழ்நிலை மாறிவிட்டிருக்கிறது. கணவன்மனைவி அல்லாத ஆணும்பெண்ணும் ஓர் இடத்தில் தங்குவதோ, சேர்ந்து பயணம் செய்வதோ ,பொதுஇடத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதோ இன்றைய வாழ்க்கையில் மிகச்சாதாரணமான விஷயம். அவர்கள் எப்போது தேவைப்பட்டாலும் காவலர்களுக்கும் பிறருக்கும் தாங்கள் முறைதவறிய உறவில் இல்லை என நிரூபிக்கவேண்டும் என்பது போல அபத்தம் வேறில்லை. கணவன் மனைவியே கூட எங்குசென்றாலும் கணவன் மனைவி என்பதற்கான முழு ஆதாரங்களுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதும் உச்சகட்ட அராஜகம்.

இச்சூழலில்தான் இந்தத் தீர்ப்பு வந்துள்ளது. இது உருவாக்கும் மாற்றம் இதுதான். எந்த ஆண்பெண்ணைப் பார்த்தாலும் அவர்கள் கணவன்மனைவி அல்ல என்றால் ஒரு குற்றச்செயலில் ஈடுபடுகிறார்கள் என காவல்துறையோ பிறரோ கருதுவதை இது தடைசெய்கிறது. அவர்களை காவலரோ பிறரோ விசாரிப்பதை அவர்களின் தனியுரிமைக்குள் தலையிடுவதாக ஆக்குகிறது. அவ்வாறு ஒருவரை விசாரிப்பது சட்டப்படி குற்றம் ஆகிறது. இது மிகப்பெரிய ஒரு விடுதலை. இது தவிர்க்கமுடியாத ஒரு மாற்றம், நடைமுறை சார்ந்தது.

திருமண உறவு ஒரு சமூகநிகழ்வு என்ற புரிதல் முன்பு இருந்தது. ஆகவே அதை மீறுதல் என்பது சமூகத்துக்கு எதிரான குற்றம். ஆகவே அது சமூகத்தின்பொருட்டு சட்டத்தால் தண்டிக்கப்பட்டது. இன்று அது இருவர் தங்களுக்குள் செய்துகொள்ளும் ஒப்பந்தம் மட்டுமே என்ற புரிதல் உருவாகியிருக்கிறது. இது நீதிமன்றத்தில் உருவானது அல்ல, அதற்கு முன்னரே சமூகத்தில் உருவாகிவிட்டிருக்கிறது. முன்பு கணவன்மனைவிச் சண்டைகளில் உறவினர், ஊர் எல்லாம் தலையிடுவதுண்டு. இன்று அது இருவர் சார்ந்த தனிவிஷயம், அவர்கள் கோரினாலொழிய தாய்தந்தையரே தலையிடக்கூடாது என நம் வாழ்க்கைச்சூழல் மாறியிருக்கிறது. அந்தம்மாற்றத்தையே சட்டம் பிரதிபலிக்கிறது

இன்று திருமணம் இருவரிடையே நிகழும் ஒரு சட்டபூர்வ ஒப்பந்தம். அதை மீறுபவர் மறுதரப்பினருக்கு குற்றமிழைத்தவர். பாதிக்கப்பட்டவர் புகார்செய்யலாம், இழப்பீடு கோரலாம். இதுவே இத்தீர்ப்பு அளிக்கும் மாற்றம்.இங்கே பலர் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதுபோல ஆணும்பெண்ணும் முறைமீறிய உறவுகளில் ஈடுபடுவது தவறே இல்லை என இந்தத் தீர்ப்பு சொல்லவில்லை. அது அரசுக்கோ சமூகத்துக்கோ எதிரான குற்றம் அல்ல என்றுமட்டுமே சொல்கிறது. அது தனிநபர்களுக்குள் நிகழும் ஒப்பந்த மீறல் என்று சொல்கிறது.

இது பெண்களுக்கு எதிரானதா? நடைமுறையில் அப்படி இல்லை என்பதே உண்மை. திருமண ஒப்பந்தத்தை மீறும் கணவனை சட்டபூர்வமாகப் பிரிய பெண்ணுக்கு உரிமை உள்ளது. அந்த மீறலை அதற்கான வலுவான காரணமாகக் காட்டலாம். அவனிடமிருந்து இழப்பீடும் வாழ்வுச்செலவும் பெறலாம். நடைமுறையில் முன்னரும் அதுவே சாத்தியம். அதற்குமேல் அவனைச் சிறைக்கும் அனுப்பவேண்டும் என்பதெல்லாம் சரியானது அல்ல. சிறைக்கு அனுப்பிவிடுவேன் என மிரட்டி ஆணின் இறுதிப்பைசாவையும் பிடுங்குபவர்களுக்கு வேண்டுமென்றால் இத்தீர்ப்பு ஒரு தடையாகத் தெரியலாம்.

சரி, திருமணம் ஓர் ஒப்பந்தம் என்றால் அதன் ஷரத்துக்கள் என்னென்ன? ஒப்பந்தத்தில் அதெல்லாம் தெளிவாக முன்னரே பேசப்பட்டிருக்கவேண்டுமா? தேவையில்லை. இத்தகைய ஒப்பந்தங்களுக்கு சமூகம் சார்ந்த பொதுப்புரிதல் உள்ளது. சட்டம் சிலவற்றை வரையறுக்கிறது. அதுவே போதுமானது. நீதிமன்றம் அந்த நடைமுறைப் புரிதல்களையே ஒப்பந்தத்தின் பரஸ்பர ஏற்புகளாகக் கருதும். அதை இந்தத் தீர்ப்பு மாற்றி எழுதவில்லை. அதன்மேல் விவாதத்தையும் தொடங்கிவைக்கவில்லை, சரிதானே?

சட்டம் என்பது நீதிக்கான ஒரு தொடர்முயற்சி. நீதி என்பது ஒழுக்கத்தையும் நெறிகளையும் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான ஓர் அமைப்பு. அதன் சாரம் என்பது மானுடநிகர்க்கொள்கை, அனைவருக்கும் வாழ்க்கையுரிமை போன்ற சில அறவிழுமியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவ்விழுமியங்களை நோக்கிச் செல்லும் பொருட்டு அமையும் சட்டமாற்றங்கள் நீதியின்பார்பட்டவைதான். எனக்கு இந்தத் தீர்ப்பு தனிமனித வாழ்க்கையில் அரசும் சமூகமும் கைசெலுத்துவதை தடுக்கும் தீர்ப்பாக, தனிமனித உரிமையை காப்பதற்கு உதவுவதாகவே தோன்றுகிறது. திருமண உறவு என்பது இரு தனிநபர்களுக்கு நடுவே நிகழ்வது மட்டுமே என்ற புரிதலை நாம் சட்டத்திற்குள்ளும் இதன்வழியாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறோம்.

ஜெ

***

பிகு

இணையத்தில் தேடியபோது இந்த வலைத்தளம் கண்ணுக்குப்பட்டது. யாரோ பாதிக்கப்பட்டவரின் உளக்குமுறல்கள் குவிந்துகிடக்கின்றன. சுவாரசியமாக இருந்தது

பொய் வழக்கு போடும் இளம் பெண்கள்
=============================================================================================================
ஆசிரியருக்கு ,



எனது கடிதத்தை முற்றிலும் தவறாக படித்து விட்டீர்கள். ஒரு எழுத்தாளரின் நேரத்தை அவ்வளவு எளிதில் நான் வீணாக்க மாட்டேன் என்கிற நம்பிக்கை உங்களுக்கு இல்லை போலும். அதே போல வெறும் மூளைவிளையாட்டாக தான் நான் அறவியல் பிரச்சனைகளை அணுகுகிறேன் பிறரையும் இதற்குள் இழுத்து விடுகிறேன் என எண்ணுகிறீர்கள், அவ்வாறல்ல என உறுதி கூறுகிறேன்.



ஒழுக்கம் அறம் விழுமியம் குறித்து ஒரு நிலைப்பாடெடுத்தலும் தான் சரி என எண்ணுவதை இந்த சமூகத்திற்கு அறிவிப்பதும் ஒரு பெரும் எழுத்தாளரிடம் வாசகர்கள் எதிர்பார்ப்பது, ஜெயகாந்தன் இது குறித்தது பேசியுள்ளதை நான் கண்டுள்ளேன்.





ஏற்கனவே எனது கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி கணவன் அல்லாத பிறரால் அல்லது காவல் துறையால் ஒரு ஆண் மீது தகாத உறவு புகார் அளிக்க இயலாது, கணவன் அப்புகாரை அளித்தாலும் தனது மனைவி மீது இப்புகாரை அளிக்க முடியாது , இத் தடையை கு வி மு ச பிரிவு 198 ஏற்படுத்துகிறது. எந்நிலையிலும் ஒரு பெண் மீது வழக்கு பதிய முடியாது.





ஆக தகாத உறவு வைத்துள்ள ஒரு பெண்ணையும் அவரின் இணையையும் சேர்த்து போலீசாரால் தன்னிச்சையாக ஒரு வழக்கு போட இயலாது. ஆனால் ” பிராத்தல் கேஸ் ” போட்டு விடுவேன் என முன்பும் இத்தீர்ப்பிற்கு பிறகும் மிரட்டலாம், பணம் பிடுங்கலாம். ஆனால் அவ்வாறு ஒரு திரிக்கப் பட்ட விபச்சார வழக்கு பதிவு செய்வது கிட்டத்தட்ட இயலாத ஒன்று, எனது அனுபவத்தில் இதுவரை நிகழ்ந்து நான் பார்த்ததில்லை.



நான் பதில் தேடும் கேள்வி :



இது தனி நபர்களுக்கு இடையே ஆன சங்கதி என்றாலும்,



சமூகத்தில் வரம்பு மீறிய பாலியல் நடத்தை மற்றும் இணக்க உறவு திருமணத்திற்கு முன்பும் பின்பும் எந்த அளவில் உள்ளது ?


ஒரு எழுத்தாளராக இது குறித்து உங்கள் நிலைப்பாடு என்ன ?


பாலியல் ஒழுக்கம் தவறுதல் எப்போது அற மீறல் ஆகும் ?




கிருஷ்ணன்



அன்புள்ள கிருஷ்ணன்



முதலில் மீண்டும் தெளிவுறச் சொல்லிவிடுகிறேன், ‘அடல்ட்ரி என்பதற்கு ஐந்தாண்டுச் சிறைத்தண்டனை’ என்னும் ஒற்றைவரியே இதுவரை போலீஸ் மிரட்டல்களுக்கு அடிப்படை. அவர்களால் தன்னிச்சையாக வழக்கு பதிய முடியாது என பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் போலீஸார் ஒரு ஆண்பெண் இணையிடம் இங்கே குற்றம்நடக்கிறது என சந்தேகமாக இருக்கிறது, ஆதாரங்கள் கொடுங்கள், பெண்ணின் கணவனிடம் பேசவேண்டும் என மிரட்டமுடியும். மிரட்டுகிறார்கள் என்பதே நடைமுறை. பிராத்தல்வழக்கு போடுவதாகப் பொதுவாகச் சொல்லமாட்டார்கள். அது ஒரு உச்சகட்டநிலை என பலருக்கும் தெரியும். மணநீக்க வழக்குகளில் அந்த சட்டநடவடிக்கையை ‘எழுதிவாங்கிக்கொண்டு’ இன்றும் போட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.



பொதுவாக ஒழுக்கம்சார்ந்த வினாக்களும் சரி, அதன் இக்கட்டுகளும் சரி மேலான இலக்கியவாதிகளை கவர்வதில்லை. ஏனென்றால் ஒழுக்கம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது என அவர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே மாறாத மானுடவினாக்கள், இக்கட்டுகளை நோக்கியே அவர்கள் செல்கிறார்கள். ஒழுக்கம் என்பது அறத்தின் நடைமுறைநெறிகளின் தொகுதி. எழுத்தாளர்கள் அறத்தைப்பற்றிப் பேசவே விழைவார்கள்.



நாம் பரவலாக நினைப்பதுபோல ஒழுக்கம் என்பது காலமாற்றத்தில் ‘கட்டுதளர்ந்தபடியே’ செல்வது அல்ல. அந்தக் கருத்து ஒரு ‘பாட்டாபாட்டி’ உளநிலையிலிருந்து எழுவது. நேர்மாறான மாற்றங்களும் சமூகத்தில் உண்டு. உதாரணமாக, சென்ற தலைமுறை வரை தமிழ்ச்சமூகத்தில் பாலியல் ஒழுக்கம் என்பது பெண்களுக்கு மட்டும்தான். ஆண்களுக்கு பலதாரம், தாசி உறவு எல்லாமே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தது. சங்ககாலம் முதல் அது ஆண்மையின் அடையாளம் என்றே கருதப்பட்டது. ஆண்களுக்கு இத்தனை ஒழுக்கநெறிகளும் கண்காணிப்புகளும் அனேகமாகத் தமிழ்ச்சமூகத்தின் ஈராயிரம் ஆண்டுக்கால வரலாற்றில் இப்போதுதான் உருவாகியிருக்கின்றன.



ஆகவே ஒழுக்கரீதியாக இப்படிச் செய்வது சரியா, இதற்கு என்ன செய்வது என்ற கேள்விகளுக்கு இலக்கியவாதிகள் பதிலளிக்க முடியாது, பதிலளிக்கவும் கூடாது. கண்டிப்பாக அது இலக்கியவாதியின் வேலை அல்ல. அது சட்டவல்லுநர், அறவியலாளர்களின் பணி மட்டுமே. இலக்கியவாதியின் தேடல் அதன் பின்புலமாக உள்ள அறக்கேள்வி சார்ந்தே இருக்கவேண்டும். ஒழுக்கம் அறம் விழுமியம் ஆகியவற்றைப்பற்றி எழுத்தாளன் எந்நிலையில் பேசவேண்டும்? அறமும் விழுமியமும் அவன் பேசுபொருட்கள். அவற்றைப் பேசும்போது அவற்றின் பகுதியாக ஒழுக்கம் பற்றிப் பேசலாம். அவ்வாறு நான் பல்வேறு ஒழுக்கப்பிரச்சினைகளைப்பற்றி சொன்னவை இத்தளத்தில் உள்ளன.அவை சரி தவறு சார்ந்த விவாதங்கள் அல்ல, அறவியல் சார்ந்த விவாதங்கள்.



இலக்கியவாதி முதன்மையாக அறவியல் சார்ந்த அந்த வினாக்களை படைப்புக்குள் தன் வாசகர்களின் ஆழுளம் சார்ந்தே எழுப்பிக்கொள்ளவேண்டும். என்னைப்போல வாசகர்களுடன் நேரடியாகப் பேசும் எழுத்தாளன் இன்னும் கொஞ்சம் அதைப்பற்றி உரையாடலாம். ஆனால் அந்த வாசகர்கள் ‘பொதுமக்கள்’ அல்ல.தெரிவுசெய்யப்பட்ட சிலர். அதாவது இலக்கியம் என்னும் அறிவார்ந்த வட்டத்துக்குள் வந்துவிட்டவர்கள் மட்டுமே. இலக்கியவாசகர்கள் அல்லாதவர்களிடம் பேசவோ வழிகாட்டவோ எழுத்தாளன் முயலக்கூடாது.



உங்கள் வினாவையே நேரடியாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். இந்தச்சட்டம் சரியா தவறா, இது எப்படி இருக்கவேண்டும் என்று நான் ஆராயமாட்டேன். இது நடைமுறையில் ஏற்புக்குரியது என முன்னர் சொல்லிவிட்டேன். ஏன் இது இவ்வாறு மாறுகிறது என ஆராய்கிறேன். அதுவே என் பணி.



ஒழுக்கம் என்பது அறத்தின் நெறித்தொகை. அறம் என்பது வாழ்க்கை பற்றிய தத்துவதரிசனத்தின் வெளிப்பாடு. அந்த தத்துவதரிசனத்தில் மிகப்பெரிய மாறுதல் ஒன்று மெல்லமெல்ல நிகழ்ந்துவருகிறது. அது பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் தொடங்கியது. உலகெங்கும் பரவியது. இருநூறாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒவ்வொரு ஒழுக்கவினாவிலும், அறச்சிக்கலிலும் அந்த தத்துவதரிசனமே உண்மையான பேசுபொருளாகிறது. அந்த விவாதம் வழியாக அது மெல்லமெல்ல ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது



இப்படி அதை வகுக்கிறேன். தனிமனிதன் –சமூகம் குறித்த முந்தைய தத்துவதரிசனம் என்பது ‘சமூகத்தின் துளியே தனிமனிதன்’ என்றுதான். அதை சமூகமையநோக்கு எனலாம். இன்றைய தத்துவதரிசனம் என்பது ‘தனிமனிதர்களின் தொகுப்பே சமூகம்’ என்பது. இதை தனிமனிதமையநோக்கு எனலாம். இந்த மையமாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்க அதற்கேற்ப அறமும் ஒழுக்கமும் மெல்ல மாற்றி வரையறைசெய்யப்படுகின்றன. சென்ற இருநூறாண்டுகளில் நடந்த மதச்சீர்திருத்தங்கள், சமூகசீர்திருத்தங்கள், அரசியல் வளர்ச்சி, ஒழுக்கநெறிகளின் மாற்றங்கள் அனைத்தும் இந்த அடிப்படை சார்ந்தவையே



முன்பு ஒருவனின் ஒழுக்கநெறி அவன் எவ்வண்ணம் சமூகத்துடன் ஒத்துப்போவான் என்னும் அடிப்படையிலேயே அமைந்தது. ஊரோடு ஒத்துவாழ் என்னும் முதுமொழியே மையநெறி. ஆகவே அனைத்து மையஒழுக்குகளும் ஏற்கப்பட்டன. அனைத்துப் பிறழ்வுகளும் ஒடுக்கப்பட்டன. இன்று ஒருவனின் ஒழுக்கநெறி அவன் தன்னளவில் சுதந்திரமானவனாக, மகிழ்ச்சியானவனாக, நிறைவைநாடிச்செல்லும் வாய்ப்புகொண்டவனாக இருக்கிறதா என்ற அடிப்படையிலேயே வகுக்கப்படுகிறது. அல்ல என்றால் அது பிழை என கருதப்படுகிறது. அந்தத் தனிமனித நெறி இன்னொரு தனிமனிதனின் உரிமைக்கோ, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த நலனுக்கோ எதிராக இருக்கும்போது மட்டுமே தடுக்கப்படுகிறது. சமூக அமைப்பு தனிமனித உரிமைகளுக்கு கூடுமானவரை எதிராக இல்லாதபடி தொடர்ச்சியாக மாற்றப்படுகிறது. இந்தச் சட்டம் உட்பட எல்லா ஒழுக்கவிவாதங்களும் செய்வது அதைத்தான்



இன்று நிகழ்ந்துவரும் அத்தனை மாற்றங்களையும் இப்படியே நாம் பார்க்கலாம். சென்ற நூற்றாண்டில் இங்கே நிலஅடிமைக்கு உரிமைகள் ஏதும் இல்லை. பெண்களுக்கு உரிமைகள் இல்லை. மாறுபட்ட பாலியல்பு கொண்டவர்களுக்கு உரிமைகள் இல்லை. இவை ஒவ்வொன்றாக இன்றைய ஒழுக்கவியலால் அளிக்கப்படுகின்றன. நேற்றைய கல்விக்கூடத்தையும் இன்றையக் கல்விக்கூடத்தையும் கூர்ந்துபாருங்கள். மாணவனின் தனிமனித உரிமை பற்றி இன்றுபேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். நாம் படிக்கும் காலத்தில் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கமுடியாது.



இந்த அடிப்படையில் பாலியல் ஒழுக்கத்தைப்பற்றி யோசித்தால் இன்றைய மாறுதல்களைப் புரிந்துகொள்ளமுடியும். முந்தைய பாலியலொழுக்கநெறிகள் சமூகக்கட்டமைப்பைப் பேணும் நோக்கம் கொண்டவை. இன்றைய பாலியலொழுக்கநெறிகள் தனிமனித சுதந்திரத்தை பேணும் நோக்கம் கொண்டவை. ஆகவேதான் இன்றைய பாலியலொழுக்கநெறிகளைப்பற்றி விமர்சிப்பவர்கள் அனைவருமே தவறாமல் இதனால் ‘சமூகக்கட்டமைப்பு அழியும்’ என்று சொல்கிறார்கள்.



ஆகவே இன்றைய ஒழுக்கநெறி குறித்துப்பேசும்போது அது தனிமனித உரிமைக்கு எதிராக உள்ளதா ஆதரவாக உள்ளதா என்பதுதான் முதல்வினா. எதிரானது என்றால் அது களையப்படவேண்டியதே. ஒருவரின் பாலியல் நடத்தை இன்னொருவருக்கு தீங்கிழைக்காதபடி, அவர் உரிமையைப் பறிக்காதபடி, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த அமைதியை குலைக்காதபடி இருந்தால் அதில் அரசோ சமூகமோ தலையிடவேண்டியதில்லை. தலையிட்டால் அது மீறல்.



இன்னொருவரின் உரிமையை அது பாதிக்கும் என்றால் அது குற்றம். அது தண்டிக்கப்படவேண்டும். அந்த நடத்தையைப்பற்றி சமூகம் பொதுவாக என்ன எண்ணம் கொண்டிருக்கிறது, அதன்மூலம் சமூகத்தின் பொதுப்போக்கில் ஏதேனும் மாறுதல் ஏற்படுமா என்பது இன்று முக்கியமே அல்ல. இந்தக் கோணம் இன்றைய நோக்கில் முக்கியமான ஒன்று என்றே நான் நினைக்கிறேன். இதை நோக்கி வர ஐரோப்பாவுக்கு நாநூறாண்டுகள் ஆகியிருக்கின்றன. இது இன்றைய மானுடம் ஈட்டிக்கொண்ட ஒரு முக்கியமான விழுமியம்.



இன்று இதை சொன்னதுமே ‘அப்டீன்னா எப்டி வேணுமானாலும் இருக்கிறதா?” என்ற கேள்வியே இங்கே எழுகிறது. ஏனென்றால் இன்றும் நாம் பொதுவாக நிலப்பிரபுத்துவகால விழுமியங்களுடன் வாழ்பவர்கள். பழங்குடி மரபுகளில் உறைபவர்கள். ஒரு தனிநபரின் வாழ்க்கையை நம்மால் ஒட்டுமொத்த சமூகத்திலிருந்தும் குலத்திலிருந்தும் குடும்பத்திலிருந்தும் பிரித்துப்பார்க்க முடியவில்லை. இன்று நம்மைச்சூழ்ந்திருக்கும் நூறுபேரை அமரச்செய்து அவர்களின் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பிரச்சினை என்ன என்று கேட்டுப்பாருங்கள் அவர்கள் எதை விரும்புகிறார்களோ, எது அவர்களை நிறைவுறுத்தும் என நினைக்கிறார்களோ அதை சமூகமும் குடும்பமும் ஒத்துக்கொள்ளாத்தே தங்கள் முதன்மைப்பிரச்சினை என்று அவர்கள் சொல்வார்கள். ‘இந்தச் சமூகம் ஒத்துக்காது சார்’ ‘எங்க வீட்டிலே சம்மதிக்க மாட்டாங்க சார்’ ‘நாலுபேர் என்ன நினைப்பாங்க’ என்னும் வரிகள் நம் காதில் விழாத நாளே இங்கே கிடையாது. நம் ஒழுக்கத்தை முடிவுசெய்வனவாக இன்றுள்ளவை இவையே. இங்கே ஒரு சாதாரண வாழ்க்கைச் சுதந்திரத்தைக்கூட சமூகமும் குடும்பமும் அனுமதிப்பதில்லை. ஏன் இலக்கியம் வாசிப்பதையே ரகசியமாகச் செய்யவேண்டிய நிலையில் இருக்கிறார்கள் பலர்.



இங்கே நிகழும் கௌரவக்கொலைகளைப் பாருங்கள். தனிமனித உரிமை என்ற கருத்து சற்றேனும் உள்ளத்தில் குடியேறியிருப்பவர்கள் நோக்கில் அது குற்றம். ஆனால் அந்த எண்ணமே இல்லாதவர்களுக்கு, மனிதனை சாதியாக மதமாக இனமாக மட்டுமே பார்க்கும் கண்கள் கொண்டவர்களுக்கு அது மீறலுக்கு அளிக்கப்படும் தண்டனை. இந்தியா ஓர் எல்லையில் இன்னமும் தனிமனிதன் என்னும் கருத்துருவை வந்தடையவே இல்லை. இன்னொரு எல்லையில் ஐரோப்பியத் தாராளவாதத்தின் உள்ளுறையான தனிமனிதன் என்னும் கருத்தியலை தலைக்கொண்டிருக்கிறது. நம் நீதிமன்றங்கள் தனிமனிதனை அளவுகோலாகக் கொண்டு சட்டங்களைத் திருத்திக்கொண்டே இருக்க சமூகம் முட்டி மோதி, பூசலிட்டு, குழம்பி அதைத் தொடர்ந்து செல்கிறது.



ஆகவே ஒழுக்கமீறல் தவறா சரியா, அது எப்போது அறமீறல் ஆகும் என்பதுபோன்ற வினாக்களை எழுப்பி முழுமுற்றான பதில்களை இன்று சொல்லமுடியாது. பொதுவாகச் சொன்னால் நான் அதை தனிமனிதனின் சுதந்திரம், மகிழ்ச்சி, நிறைவு ஆகியவற்றைச் சார்ந்ததாகவே பார்ப்பேன். அது அவனுடைய மகிழ்ச்சிக்கும் நிறைவுக்கும் காரணமாக இருக்கும் என்றால், அதே சமயம் இன்னொருவரின் உரிமைகளை பறிக்காததாக, அவரைச் சுரண்டாததாக இருக்கும் என்றால் அது அறமீறல் அல்ல.



அனைத்துக்கும் அப்பால் ஒன்று உண்டு. ஓர் உரையாடலில் நித்யா சொன்னது. அவரிடம் தலைச்சேரி சித்தாசிரமத்தின் சித்தர் சொன்ன வரி அது. ‘இங்கே ஈ அமராத உணவை எவரும் உண்ணமுடியாது. ஈயின் காலில் ஒரு துளியினும் துளியாகவேனும் மலம் இருக்கும். ஆகவே கொஞ்சமாவது மலம் தின்னாத எவரும் இல்லை’ மலம் என்ற சொல்லுக்கு இந்திய சிந்தனையில் விரிவான பொருள் உண்டு. மீறல்களை மானுட உணர்ச்சிகளுடன், மானுடனின் தவிப்புகளுடன் இணைத்துப்பார்ப்பவர்களே இலக்கியவாதிகளாகவும் ஆன்மிகவாதிகளாகவும் இருக்கமுடியும். தண்டனைக்குரியதா அல்லவா என்று பார்ப்பது அவர்களின் பணி அல்ல



Pursuit of Happiness – மகிழ்ச்சிக்கான தேடல்கொண்டிருக்கும் உரிமை என அமெரிக்கா வகுத்திருக்கும் வரையறை ஐரோப்பா நிகழ்த்திய பலநூற்றாண்டு தத்துவ விவாதத்தின் வளர்ச்சியின் விளைவு. இந்த வரியுடன் இணைத்து வாசிக்கவேண்டிய நூல் பெர்ட்ரன்ட் ரஸ்ஸல் எழுதிய The Conquest of Happiness. ஒவ்வொருவருக்கும் மகிழ்ச்சியடைய உரிமையுள்ளது என்னும் அடிப்படையிலேயே சட்டங்களும் சமூகநெறிகளும் அமையவேண்டும் என்னும் கொள்கையை மூவாயிரமாண்டுக்கால சமூக உருவாக்கப் போக்கின் இறுதியாகவே மானுடம் வந்தடைந்தது.



அமெரிக்காவின் கொள்கையில் உள்ள Pursuit of Happiness என்பதை நான் pursuit of self fulfillment என்று மாற்றிக்கொள்ள விரும்புவேன். மகிழ்ச்சி என்னும்போது அது இயல்பாகவே புலனின்பத்தேடல் என்பதைக் குறிக்கிறது. மகிழ்ச்சி மேலும் மகிழ்ச்சி என்னும்போது எப்படியோ அது நுகர்வுவெறியை, தன்னலத்தை நோக்கிக் கொண்டுசெல்கிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் தன் ஆன்மீக நிறைவை அடைவதற்கு முயலவேண்டிய உரிமை உள்ளது. அதை கடமை என்றும் சொல்லலாம். ஒரு சமூகம் அதற்குத் தடையாக எந்நிலையிலும் இருக்கவியலாது.



சென்றகாலங்களில் இந்தியமரபை நோக்கினால் எளிய மனிதர்களை சமூகத்தைக்கொண்டே அவர்கள் வரையறை செய்தார்கள். அவர்களுக்கான ஒழுக்கம் அவ்வாறே வகுக்கப்பட்டது. ஆனால் ஒருவன் ஆன்மிகமான நிறைவைத் தேடி இறங்கினான் என்றால், சமூகத்தைவிட்டு அதன்பொருட்டு கிளம்பினான் என்றால், அவனுக்கு அளவற்ற சுதந்திரத்தை இந்திய மரபு வழங்கியது. ‘சித்தம்போக்கு சிவம்போக்கு’ என வாழும் உரிமை. தாந்த்ரீகமுறை உட்பட அனைத்து வகையான தற்சோதனைகளையும் செய்துபார்க்கும் உரிமை. அனைத்து ஒழுக்கநெறிகளையும் கடந்து செல்லும் உரிமை. அதுவே இங்கே இத்தனை தனிப்போக்குகள் உருவாக வழியமைத்தது. இன்றுகூட இந்திய சமூகத்தில் அந்த உளநிலையே நீடிக்கிறது



அந்த உரிமையை ஒவ்வொருவருக்கும் அளிப்பதாக நம்மை நாம் மாற்றிக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. சமூகம் என்பது மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் நோக்கிச் செல்லும் தனிமனிதர்கள் ஒருவரோடொருவர் ஒத்துப்போவதனூடாக உருவாக்கிக்கொள்ளும் ஓர் அமைப்பு மட்டுமே என்ற புரிந்தலை நோக்கிச் செல்லவேண்டியிருக்கிறது



ஜெ

எழுதியவர் : ஜெ மின்னஞ்சல்கள் (12-Jul-19, 9:06 pm)
பார்வை : 18
மேலே