கேரளா பயணம் ----

மதிய உணவு செறுவத்தூர் குடும்பஸ்ரீ அமைப்பின் பெண்களால் சமைத்து அளிக்கப்பட்டது. கேரளத்தின் மிகவெற்றிகரமான கூட்டுறவு அமைப்புத்தொடர் இது. இதைப்பற்றி பாலா போன்றவர்கள்தான் ஆராய்ந்து எழுதவேண்டும். நம்மூர் மகளிர் சுயஉதவிக்குழு போன்றது. ஆனால் பெண்கள் பலவகையான தொழிலகளை வெற்றிகரமாகச் செய்கிறார்கள்.

குறிப்பாக உணவு. ‘வீட்டு உணவு’ என்ற கருத்து குடும்பஸ்ரீ அமைப்புகளுக்கு பெரிய லாபத்தை அளிக்கிறது. அந்த பெண்கள் ஆளுக்கு மாதம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் ஈட்டுவதாகச் சொன்னார்கள். மிகச்சுவையான வடகேரளத்து கிராமிய உணவு. கோழிக்கோட்டில் ஒருமுறை திருநங்கையர் மட்டுமே சேர்ந்து நடத்திய குடும்பஸ்ரீ உணவகத்தில் சாப்பிட்டிருக்கிறேன்.

மாலை வரை நண்பர்களுடன் இருந்தேன். என்னைக் கேட்காமலேயே கருணாகரன் அங்கே முச்சிலங்கோட்டு பகவதி ஆலயத்தில் பெருங்களியாட்ட உத்சவத்தை ஒட்டி நிகழும் நாடகவிழாவை தொடங்கி வைக்க என்னை கூட்டிச்செல்வதாக ஒப்புக்கொண்டுவிட்டிருந்தான். “அதென்ன உங்கிட்ட சொல்றது? பேசாம வாடா” என்றான்.

வடகேரளத்தில் பகவதி, முத்தப்பன் போன்ற நாட்டார் ஆலயங்களின் விழாக்கள் மாபெரும் மக்கள் கொண்டாட்டங்கள். பல்லாயிரம்பேர் கலந்துகொள்பவை. இடதுசாரிகள் இந்த மதவிழாக்களை பண்பாட்டுநிகழ்வுகளாக, மிகச்சாதகமான உளநிலையுடனேயே அணுகுகிறார்கள்.

காறமேல் முச்சிலோட்டு பகவதி தெய்யம் ஒரு சமீபகாலத் தொன்மம் கொண்டது. முன்பு அருகிலுள்ள தளிப்பறம்பு என்னும் இடத்தில் ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தில் ஒரு பெண் பிறந்தாள். தன் பதினாறு வயதில் அவள் தன் இல்லத்தருகே நடந்த ஒரு ஞானசபை நிகழ்வை மறைந்திருந்து பார்த்தாள். அதில் ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது. “மிகப்பெரிய துயர் எது? மிகப்பெரிய இன்பம் எது?” அதற்கு எவரும் பதில்சொல்லவில்லை. அவள் “பிரசவ வலி பெருந்துயர். காம உச்சமே முதன்மை இன்பம்” என்று பதில் சொன்னாள்

அவள் சொன்னதே சரி என களத்தில் எழுந்த தெய்வங்கள் ஒப்புக்கொண்டன. அவளை சர்வக்ஞை [அனைத்தும் அறிந்தவள்] என அங்கீகரித்தன. ஆனால் அங்கிருந்த அந்தணரும் பிறரும் பொறாமைகொண்டனர். திருமணம் ஆகாத சிறுமியாகிய அவள் எப்படி அதைச் சொல்லமுடியும், அவள் கற்பில்லாதவள் என் அலர் கிளப்பினர். அவளுடைய குடும்பம் அவளை சாதிநீக்கம் செய்தது

அவள் தன்னந்தனியாக நடந்து வந்து காட்டில் நின்றாள். சிதையேறி தன் தூய்மையை நிரூபிக்க எண்ணினாள். சிதைகூட்டிக்கொண்டிருந்தபோது அவ்வழியாக ஒரு எண்ணைவாணியன் சென்றான். அவன் பெயர் முச்சிலோடன். முச்சிலோடு அவன் குடிப்பெயர். அவன் தலையில் எண்ணை இருந்தது. அதை சிதையில் ஊற்றும்படி அவள் ஆணையிட்டாள். அவன் எண்ணையை அதில் ஊற்றினான். அவள் அதை கொளுத்தி அந்த தீயில் பாய்ந்து எரிந்து மறைந்தாள்

வீடு திரும்பிய முச்சிலோடன் தன் இல்லத்தில் எல்லா கலங்களிலும் எண்ணை நிறைந்திருப்பதைக் கண்டான். தீயில் விழுந்தவள் தெய்வமாக ஆனாள். கணியன் வந்து கணித்து அவள் தேவிவடிவம் என்றும், அவர்களின் குலக்காவல் தெய்வம் என்றும் சொன்னான். முச்சிலோட்டு வீட்டில் அதன்பின் கலங்களில் எண்ணை தீரவே இல்லை. அவர்கள் செல்வாக்கு மிக்கவர்களானார்கள். தேவி அவர்களின் இல்லத்திலேயே சிறு கோயிலில் அமர்ந்து அருள்புரிந்தாள்.

முச்சிலோட்டு பகவதி கோயில் எண்ணைவாணிய சமூகத்திற்கு உரியது. இன்று அது அவ்வூரின் பொது கோயிலாக மாறியிருக்கிறது. ஆண்டுதோறும் நிகழும் விழா புகழ்பெற்றது. பெருங்களியாட்ட விழா பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நிகழ்வது. 6,7,8,9 ஆம் தேதிகளில் நிகழும் இந்த விழா கேரளக் கலைமரபின் மிகச்சிறந்த நிகழ்வுகளில் ஒன்றுஅத்தனை தெய்வங்களும் தோன்றும் விழா அது.. கொற்றவை, வண்ணக்கடல் போன்ற நாவல்களில் அதன் வேறுவேறு சித்திரங்களை நான் எழுதியிருக்கிறேன்.

அதையொட்டிய நாடகவிழாவில் நான்கு நாடகங்கள் பங்கெடுத்தன. நாடகக்கலை பற்றி சுருக்கமாகப் பேசி அதை தொடங்கிவைத்தேன். அப்போதெல்லாம் லோகியை நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். கிராமங்களில் நிகழும் திருவிழாக்களை லோகி தவறவிடுவதே இல்லை. அவருடைய இளமைப்பருவம் நாடகக்குழுக்களுடன் கழிந்தது. அவர் திலீப், கலாபவன் மணி போன்ற பிற்கால நட்சத்திரங்களை அங்குதான் கண்டுபிடித்தார்

ஒன்பது மணிக்கு ஆய்ஸ்டர் ஓப்பரா என்னும் கடலோர விடுதிக்குச் சென்றோம். அங்கே நண்பர்கள் கூடியிருந்தனர். மது, இசை, சிரிப்பு. அங்கே மது அருந்தாதவர் இயல்பாக இருக்கலாம். குடித்தால் சலம்பியே ஆகவேண்டும் என்னும் மனநிலை பொதுவாக அவர்களிடம் இல்லை. மிதமிஞ்சி குடிப்பது வாந்தி எடுப்பது எல்லாம் கிடையாது.

களியாட்டம் என்றால் அது முழுக்கமுழுக்க இசைதான். வழக்கமாக ஒரு பாடகரேனும் இருப்பார். இங்கே மூவர் பாடகர்கள். புருஷோத்தமன், சுஜித்,ரவி ஆகியோர் பாடினார்கள். பழைய மலையாள, இந்திப் பாடல்கள். அப்பாடல்களைத் தெரிவுசெய்ய முதன்மைக் காரணம் அவற்றுக்கு உடனியங்கும் இசைக்கருவிகளின் தேவை இல்லை என்பது. பெரும்பாலும் தாளமே கூட தேவையில்லை. மெல்லிய ஒற்றைத்தாளத்திலேயே பாடலாம்.

பாடப்பாட பாடல்கள் நினைவுக்கு வந்தன. பழையபாடல்களின் கனிந்த கற்பனாவாதம். “இந்நலே மயங்ங்கும்போள் ஒரு மணி கினாவின்றே பொன்னின் சிலம்பொலி கேட்டு உணர்ந்நு’ [நேற்று அரைத்தூக்கத்தில் ஒரு மணிக்கனவின் பொற்சிலம்பின் ஒலி கேட்டு விழித்துக்கொண்டேன்] ரஃபியின் உருகும் குரல்

கூடவே நினைவுகள், பகடிகள், சிரிப்புகள். புருஷோத்தமன் என்னும் புருஷு உற்சாகமான நகைச்சுவையாளன். குரல் நடிப்பு, உடல்நடிப்பு எல்லாமே உண்டு. சிரித்து தளர்ந்து சற்றுநேரம் அமைதி. அதில் ஒருவர் பாடத்தொடங்க பாடல்களின் வரிசை. பின்னர் மீண்டும் சிரிப்பு.

ஆய்ஸ்டர் ஓப்பராவில் அபாரமான கடலுணவும் அசைவ உணவும். இறால், நண்டு பொரியல்கள். மீன்கறி. மரவள்ளிக்கிழங்கு. சப்பாத்தி, சோறு , ஆப்பம் ஆகியவற்றுடன் பத்திரி என்னும் இஸ்லாமிய உணவு. மட்டன் சிக்கன் என்று வேறு வேறு உணவுகள். நான் இரவில் உணவை தவிர்ப்பவன். அன்று இரண்டுமுறை சாப்பிட்டேன்.

விடுதியின் உரிமையாளர் இஸ்லாமியர். என்னை தெரிந்தவர். இலக்கிய ஆர்வமும் எழுத்தாளர்கள்மேல் மதிப்பும் கொண்டவர். அன்று நாங்கள் செல்வதனால் வேறு சுற்றுலாப்பயணிகள் இல்லாமல் வைத்திருந்ததாகச் சொன்னார். அவரே வந்து வரவேற்று எல்லாவற்றையும் செய்தார்.

சுற்றிலும் காயலின் நீர்ப்பரப்பு. அது அந்தியில் இருண்டது. பின் ஒளிகொண்டது. விடிகாலையில் உருகி வழிந்து கிடப்பதுபோலிருந்தது.அதன்மேல் ஆயிரம் கண்கள் சுடர்விட பெரிய படகுகள் மிதந்துசென்றன. வௌவால்கள் நிழல்களுடன் பறந்தலைந்தன.

மறுபக்க தென்னைமரக்கூட்டங்கள் இருள்நிழல்குவைகள் . மறுகரை தங்கள் நிழலுருவுடன் இணைந்து இரு சிறகுகளாகி மாபெரும் வண்ணத்துப்பூச்சி போல் தெரிந்தன. தெரிந்தது. நீர்வெளியில் இருந்து எழுந்த காற்று இரவில் நீராவி வெம்மையுடன் இருந்தது. நள்ளிரவில் நடுங்கச்செய்தது. பின்னிரவில் மீண்டும் மெல்லிய வெம்மை. மாலையில் மணலுக்குள் கைநுழைத்தால் உணரும் வெம்மை.

ஒலிகள் எழத்தொடங்கின. காலையொளியை ஒன்றும் சொல்லாமல் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். “நல்ல இரவு, நல்ல காலை” என்று பிரதீப் சொன்னான். “இவ்வளவெல்லாம்தாண்டா வாழ்க்கையிலே. இதுவே மிகப்பெரிய அருள்தான்”

காலை ஒளி வெம்மைகொள்ளத் தொடங்கியபோது தலைசேரி கண்ணனூர் காரர்கள் கிளம்பினர். உள்ளூர்க்காரர்கள் மதியம் வரை இருந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்

மதியம் கருணாகரனின் வீட்டில் விருந்து. மிகச்சிறப்பான சமையல். பிரதமன், செம்மீன் வறுவல், மீன்கறி, சாம்பார், பலவகையான தொடுகறிகள். வந்தது முதல் விருந்துகளாக சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் என உணர்ந்தேன். ஆனால் மனம் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்தமையால் உணவு சலிக்கவில்லை.

மதியம் கருணாகரனின் மனைவி ஆசிரியையாக பணியாற்றும் கொடகரா உயர்நிலைப் பள்ளியில் கலைவிழாவை தொடங்கிவைத்து உரையாற்றவேண்டும். அதற்கும் கருணாகரனே நாள் கொடுத்திருந்தான். “நான் அழைத்தான் அவன் வருவான் என்று சொன்னேன்” என்றான்.

நான் காந்தியைப் பற்றி அரைமணிநேரம் உரையாற்றினேன். அவர்கள் கேட்டிராத கதைகள் வழியாக இன்னொரு காந்தியை அவர்களுக்கு காட்டினேன். நான் பள்ளியில் பேசியதில்லை. அதுவே முதல் முறை. கல்லூரிகளில் பேசும்போது வரும் கசப்பு எழவில்லை. உற்சாகமாக உணர்ந்தேன்.

தமிழகத்தின் அரசுப்பள்ளிகள் இறந்துகொண்டிருக்கின்றன. பெரும்பாலான பள்ளிகளில் அடித்தள மக்களின் குழந்தைகள் மட்டுமே, வேறுவழியில்லாமல், பயில்கிறார்கள். தனியார் பள்ளிகளில் பயில்வதே கௌரவம் என்னும் எண்ணமே காரணம். பல பள்ளிகளில் மிகமிகக் குறைவாகவே மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆகவே ஆசிரியர்கள் முறையாகச் சொல்லித்தருவதுமில்லை.

கேரளத்தில் பதினைந்தாண்டுகளுக்கு முன் அந்நிலை உருவாகியது. வி.எஸ்.அச்சுதானந்தன் கேரள முதல்வராக இருக்கையில் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியும் அரசும் இணைந்து அரசுப்பள்ளிகளை மீட்கவும் அரசு மருத்துவமனைகளை மீட்கவும் மக்களியக்கம் ஒன்றை தொடங்கினர். அதன் விளைவாக அரசுப்பள்ளிகள் புத்துயிர் பெற்றன. அரசு மருத்துவமனைகள் தனியார் மருத்துவமனைகளை விட சிறப்பானவையாக மாறின. கேரள மக்களின் வாழ்க்கையிலேயே மிகப்பெரிய மாற்றத்தை அவ்வியக்கம் உருவாக்கியது.

கொடகர அரசுப்பள்ளி கேரளத்தின் வெற்றிகரமான பள்ளிகளில் ஒன்று. மிக மிக உற்சாகமான குழந்தைகள். நான் ஆற்றியது கொஞ்சம் தீவிரமான உரை, ஆனால் அதை அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களால் புரிந்துகொள்ளமுடிந்தது.பல பெண்குழந்தைகள் உற்சாகமாக வந்து அவர்களின் கருத்துக்களைச் சொன்னார்கள்.

மாலை ஏழுமணிக்கு மாவேலி எக்ஸ்பிரசில் திரும்பினேன். நண்பர்கள் ரயில்நிலையம் வந்து ஏற்றிவிட்டனர். ரயில் வந்தணையும்வரை பேசிக்கொண்டே இருந்தோம். பேசிப்பேசி நெடுங்காலத்தைக் கடந்து எண்பதுகளை அடைந்தோம். ரயிலில் ஏறி அமர்ந்து திரும்பியபோது என் நிகழ்காலத்திற்கு வந்துகொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன்.

எழுதியவர் : ஜெ (24-Jan-20, 2:12 am)
பார்வை : 12

சிறந்த கட்டுரைகள்

மேலே