அடைக்கலம் அளிப்போம்

அடைக்கலம் அளிப்போம்

என் பெயர் ராமநாதன். நான் ஆரம்ப பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலை செய்கிறேன். நான்
வசிக்கும் கிராமத்து பள்ளியில் கிராமத்து மக்களின் குழந்தைகள் யாவரும் படிக்க
வருகின்றதால் என்னை எல்லோருக்கும் தெரியும்.குழந்தைகளை திட்டாமல் அடிக்காமல்
அவர்கள் செய்யும் தவறுகளை சுட்டி காட்டி அவர்களை நல்வழியில் திருப்பி அவர்களின்
மதிப்பை பெற்றவன்.எல்லா பெற்றோர்களும் என்னை பார்க்கும் பொழுது அவர்களது
குழந்தைகளின் படிப்பைப் பற்றி விசாரித்து விட்டு பின்னர் அவர்கள் என்னை
விரும்புவதையும் கூற நான் அந்த செய்தியை கேட்டு மகிழ்வேன். ஒரு நாள் இரண்டாம்
வகுப்பிற்கு பாடம் நடத்திய வேளையில் வகுப்பு மாணவர்களிடம் "அன்னை, அம்மா,
தாய் இந்த வார்த்தைகள் அனைத்தும் நடமாடும் தெய்வமான தாயாரை குறிக்கிறது.
தந்தை, அப்பா, இந்த இரு வார்த்தைகளும் ஒருவரின் வாழ்க்கைக்கு ஊன்றுகோலாக
விளங்கும் தந்தையாரை குறிக்கிறது. நமது வாழ்க்கையின் இரு கண்களை போன்றவர்கள்
நம்மை ஈன்றெடுத்து நம்மை
வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கும் நம் அருமை பெற்றோர்கள். இதை நீங்கள் அனைவரும்
ஒப்பு கொள்வீர்கள் இல்லையா ?
மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் " ஆமாம் சார்" என்று அவரின் எண்ணத்தை
ஏற்றுக்கொண்டனர் , ஒரே ஒரு மாணவனை தவிர. அந்த மாணவன் எதுவுமே அவன்
காதில் விழாதது போல் அமைதியாக இருந்தான். ராமநாதன் அந்த மாணவனை பார்த்து
கேட்டார் " மணி வண்ணா, நான் சொல்வதை உன்னால் ஏற்று கொள்ள
முடியவில்லையா?. மணிவண்ணன் எழுந்து நின்றான். அனைத்து மாணவர்களும்
அவனையே உற்று நோக்கினார்கள். அவன் சொன்னான் " சார், எனக்கு தாயும் இல்லை
தந்தையும் இல்லை. நான் எப்படி கூற இயலும், பெற்றோர்கள் நமக்கு தெய்வம் போல
என்று" ஆசிரியர் உட்பட வகுப்பில் அனைவரும் மணிவண்ணனை அனுதாபத்துடன்
நோக்கினார்கள். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு பிறகு ராமநாதன் அவரது வகுப்பில் தாய்
தந்தையரின் புகழ் பாடுவதை நிறுத்திக் கொண்டார். தன் வகுப்பில் ஒரு அனாதை
மாணவன் இருந்தாலும் கூட , இப்படி பட்ட வார்த்தைகள் அந்த மாணவனின்
மனநிலையை பாதிக்கும் என்று அவர் நினைத்தார். உணவு இடைவெளியில் அவர்
மணிவண்ணனை தன் அறைக்கு அழைத்து அவனுடன் பேசினார். மணி வண்ணன் சிறு
வயதிலிருந்தே அங்குள்ள ஒரு அனாதை விடுதியில் இருக்கிறான் என்பதை அறிந்தார்.
அனாதை விடுதியின் பொருளாதாரப் பற்றாக்குறை காரணமாக இரவு ஒரு வேளை
மட்டுமே அவனுக்கு உணவு கிடைக்கிறது என்பதையும் அறிந்தார். பள்ளியில்
அரசாங்கம் வழங்கும் மதிய உணவு திட்டத்தினால் வயிறு நிறைகிறது என்று அவன்
கூறிட அவருக்கு அக்குழந்தை எவ்வளவு துன்பத்தை சுமந்து வாழ்கின்றது என்பதை

உணர்ந்தார். அவன் கூறிய இன்னொரு செய்தி அவரை அவன் மீது கொண்ட
இரக்கத்தை மதிப்பாக மாற்றியது. மணிவண்ணன் வாரத்தில் நான்கு நாட்கள் வெளியில்
சென்று எவர் வீட்டிலாவது அவனால் முடிந்த வேலைகள் செய்து கிடைக்கும் பணத்தை
அனாதை விடுதிக்கே கொடுத்து வருகிறான் என்ற செய்தி . எப்படி பட்ட வேலைகளை நீ
செய்கிறாய் அன்று ராமநாதன் கேட்டதற்கு " வீட்டை பெருக்கி, தண்ணீரால் சுத்தம்
செய்தல், ஒட்டடை அடித்தல், பழைய சாமான்களை அப்புறப்படுத்துதல், தோட்டத்தில்
மரம், செடி கொடிகளுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்சுதல், இரண்டு நான்கு சக்கர வாகனங்களை
தண்ணீரில் கழுவி சுத்தம் செய்தல், சிறு குழந்தைகளை கவனித்து கொள்ளுதல், இப்படி
பலதரப்பட்ட வேலைகளை செய்து வருகிறேன் சார்" என்றான் மணி வண்ணன்.
ராமநாதன் சொன்னார் " மணி வண்ணா, உனக்கு ஒரு உண்மையை சொல்கிறேன்.
என்னுடைய ஒரே மகளை நான் ஒரு அனாதை விடுதியிலிருந்துதான் எடுத்து வந்தேன்.
எனக்கும் என் மனைவிக்கும் குழந்தை பெரும் பாக்கியம் இல்லை என்று மருத்துவர்கள்
சொன்ன பிறகு நாங்கள் இந்த முடிவுக்கு வந்தோம்." இதை கேட்டு மணிவண்ணன்
திகைத்துப் போனான். ராமநாதன் தொடர்ந்தார் " மாலதி என்வீட்டுக்கு வருகையில்
இரண்டு வயதுகுழந்தை . இப்போது அவளுக்கு ஆறு வயதாகிறது . அவளுக்கு தான்
அனாதை என்பது இன்னமும் தெரியாது, நாங்கள் அவளை எங்கள் மகளாக அன்புடன்
வளர்ப்பதால் அவள் எங்களை தனது பெற்றோராக மனதில் நினைத்து வளர்ந்து
வருகின்றாள் .
சரி மணி வண்ணா வகுப்பிற்கு நேரமாகிவிட்டது, நீ உன் வகுப்பறைக்கு செல் என கூறி
அவனை தனது அறைக்கு வெளியே அனுப்பினார். இது நடந்து சுமார் மூன்று மாதங்கள்
கழிந்த பின், ஒரு ஞாயிறு அன்று மணிவண்ணன் ஒரு வீட்டில் வேலை செய்து
கொண்டிருக்கும்போது, அங்கே ஆசிரியர் ராமநாதன் தன் மனைவியுடன் வந்தார். மணி
வண்ணனை பார்த்தவுடன் " இன்று நீ இங்கே தான் இன்றைக்கு வேலை செய்கிறாயா.
இது எனது நண்பரின் வீடு உனக்கு வேலை அளித்தவர் எனது இனிய நண்பர்
காசிநாதன். அவர் தனியார் துறை கம்பெனியில் வேலை பார்க்கிறார்." மணி வண்ணன்
ஆசிரியரை கண்டதும் மிகவும் மகிழ்ந்தான். கடந்த மூன்று மாதங்களாக அவர் அவனுக்கு
பல உதவிகள் செய்து வந்தார். பின்பு ராமநாதன் காசிநாதனுடன் பேசி கொண்டிருந்தார் .
மணி வண்ணனைப் பற்றிய விவரங்களை அவரிடம் சொன்னார். அப்போது "காசிநாதா ,
உனக்கு தெரிந்தவர்கள் குழந்தைப்பேறு இல்லாதவர்கள் எவரேனும் இருப்பின் மணி
வண்ணனை தத்து எடுக்க சொல். மிகவும் நல்ல பிள்ளை. பாவம் அவன் சிறு வயதில்
எப்படியெல்லாம் உழைத்து சுயநலம் இல்லாமல் அவன் தங்கி இருக்கும் அனாதை
விடுதிக்கு கொடுத்து உதவுகிறான்." என்பதையும் அவன் படிப்பிலும் கவனம் செலுத்தி
படிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் பள்ளியில் படிப்பவரிடமும் மிக மரியாதையுடன் நடந்து
கொள்கிறான் என்றும் அவனை ஒரு நல்ல குடும்பம் எடுத்து அன்புடன் வளர்த்தால் அவன்

பெரிய அளவில் முந்நீரி அந்த குடும்பத்திற்கும் நல்ல பெயரை வாங்கி கொடுப்பான்
என்றும் மணிவண்ணனின் குணங்களையும் அவனது செயகைகளையும் விவரிக்க
காசிநாதன் உடனே தன்னால் முயன்ற அளவிற்கு அவனுக்கு உதவி செய்கிறேன் எனவும்
அவரது நண்பர்களிடம் யாரேனும் அவனை தனது வீட்டில் தத்து எடுத்து கொள்வார்களா
என விசாரிப்பதாக கூறினார். ராமநாதனும் அவருக்கு தன் நன்றியை தெரிவித்து விட்டு
கிளம்பினார். மேலும் ஒரு மாதம் சென்றது. ஒரு நாள் காசிநாதன் தன மனைவியுடன்
ராமநாதன் வீட்டிற்கு சென்றார். " ராமநாத , உனக்கும் மணி வண்ணனுக்கும் நல்ல ஒரு
செய்தி . எனது உயர் அதிகாரி முத்து என்பவர் மணி வண்ணனை தான் தத்து எடுப்பதாக
கூறியுள்ளார். ஆனால் அவர் நேரில் ஒரு முறை அவன் விடுதிக்கு சென்று அவனை
பார்த்து பேசியபின் இதை நிச்சயம் செய்வதாக கூறினார். வரும் ஞாயிறு அன்று மணி
வண்ணனை வெளியே வேலைக்கு செல்லாமல் விடுதியிலேயே இருக்கச் சொல் என்று
கூறினார். ராமநாதனுக்கு மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. உடனே விடுதிக்கு சென்று
அவ்வாறே செய்வதாக கூறினார்.

அந்த வாரம் ஞாயிற்று கிழமை வந்தது. முத்துவும் அவர் மனைவியும், காசிநாதனுடனும்
அனாதை விடுதிக்கு சென்றார். விடுதியை நடத்தும் உறுப்பினர்களுடன் பேசி மணி
வண்ணனை காண விரும்புவதாக கூறினார். மணி வண்ணனைச் சந்தித்து அவனுடன்
முத்துவும் அவன் மனைவியும் தனிமையில் பேசினார்கள். பின்னர் முத்து விடுதியின்
செயலாளரை சந்தித்து தான் மணி வண்ணனை தத்து எடுத்து கொள்ள விரும்புவதாக
தெரிவித்தார். செயலாளர் தனக்கு கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுக்கும்படி சொல்லிவிட்டு
தனியாக வெளியில் சென்று மற்ற சிலருடன் நேரிலும் சிலருடன் போனிலும் பேசினார்.
பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து முத்து விடம் வந்து சொன்னார் " மன்னிக்க வேண்டும்.
மணி வண்ணனுக்கு நீங்கள் ஆதரவு தர முன்வந்ததிற்கு மிக்க மகிழ்ச்சி . ஆனால் தற்போது
இந்த விடுதி இருக்கும் பொருளாதார சூழ்நிலையில் நாங்கள் அவனை உடனடியாக
உங்களுடன் அனுப்ப இயலாது. வாரத்தில் நான்கு நாட்கள் மணிவண்ணன் வெளியில்
சென்று வேலைகள் செய்து கொஞ்சம் பணம் கொண்டு வருகிறான். இவனை போல் வேறு
பல சிறுவர்களும் வெளியில் சிறு சிறு வேலைகள் செய்து கொஞ்சம் பணம் கொண்டு
வருகிறார்கள். இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் இவர்கள் யாவரும் இந்த விடுதிக்கு மிகவும்
உதவியாக இருக்கிறார்கள். விடுதியின் பொருளாதாரம் கொஞ்சம் சீரானவுடன் நிச்சயம்
நான் உங்களுக்கு தெரிவிக்கிறேன். நீங்கள் அப்போது வந்து மணி வண்ணனை கூட்டி
செல்லலாம். அவனுக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமைவதில் எங்களுக்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சிதான்
."
அப்போது, உடன் இருந்த காசிநாதன் செயலாளருடன் கொஞ்சம் தனிமையில்
பேசினார்.ஒரு மாதத்தில்

மணிவண்ணன் எவ்வளவு பணம் உங்களுக்கு சம்பாதித்து கொடுக்கிறான் என வினவ
கொஞ்சம் யோசித்து விட்டு செயலாளர் சொன்னார் " கிட்ட தட்ட ஆயிரத்து ஐநூறு
ரூபாய் என்றார் . காசி நாதன் உடனே சார், நான் உங்களுக்கு மாதா மாதம்
இரண்டாயிரம் ரூபாய் கொடுக்கிறேன்.இப்போதே இந்த மாதத்திற்கான
இரண்டாயிரத்தை கொடுக்கிறேன். நீங்கள் மணி வண்ணனை முத்துவின் குடும்பத்துடன்
இருக்க விடுங்கள் எனக்கூறிட,செயலாளர் மீண்டும் மற்றவர்களுடன் பேசி
ஆலோசித்தார்.
பிறகு காசி நாதனிடம் சொன்னார் " சார், உங்களின் கனிவான உள்ளத்திற்கு மிக்க நன்றி.
ஆனால் ஒவ்வொரு மாதமும் உங்களிடமிருந்து பணம் வரும் என்று நாங்கள் எப்படி
நம்புவது என ஒரு வினாவை எழுப்ப காசி நாதன் உடனே இதோ இந்த தங்கச்
செயினை வைத்து கொள்ளுங்கள். இது இப்போதைய விலையில் இருபத்தி ஐயாயிரம்
ரூபாய் பெறும். இதை ஒரு செக்யூரிட்டி டெபாசிட்ஆக வைத்துக் கொள்ளுங்கள். நான்
ஒரு வேளை எபொழுதாவது இரண்டாயிரம் ரூபாயை தரவில்லை என்றால் இந்த
செயினை நீங்கள் விற்று காசை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என அவரை கூறிட,
அடுத்த அரை மணியில் மணி வண்ணன் முத்து தம்பதியுடன் அவர்களது வீட்டுக்குப்
புறப்பட்டான். காசிநாதன் ராமநாதனுக்குப் கைபேசி மூலம் நடந்த விவரங்களை
சொன்னார். ராமநாதனுக்கு மெய் சிலிர்த்தது. " காசிநாதா , என்னே உனது ஒரு
பெருந்தன்மை! உன்னை நான் நண்பனாக பெற்றதை என் பாக்கியமாக கருதுகிறேன்
எனக் குரலில் பெருமகிழ்ச்சியுடன் கூறினார் .

மணி வண்ணன் இப்போது முத்து தம்பதியினரின் மகன். சொந்த வீடு, கார்,
சௌகரியங்கள் எல்லாம் இருந்தது. மணிவண்ணனுக்கு தான் ஒரு பூலோக
சொர்கத்திருக்கு வந்ததுபோல் தோன்றியது . இந்த எதிர்பாராத மிக இன்பமான
சூழ்நிலையையில் வாழ சிறிது திணறினான். முத்து தம்பதியினர் இருவருமே
மணிவண்ணனை மிகவும் நேசித்தார்கள். அவன் நலனில் மிகவும் அக்கறை
காட்டினார்கள். மூன்றாம் வகுப்புக்கு சென்றவுடன் முத்து அவனை மற்றொரு பள்ளியில்
சேர்த்தார். அந்த கிராமத்தில் மிகவும் பிரசித்தி வாய்ந்த நல்லதொரு பள்ளி அது . அங்கே
அவனுக்கு காத்திருந்தது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி. முதல் நாள் முதல் வகுப்பில் அவன் ஏனைய
முப்பத்திஒன்பது மாணவர்களுடன் அமர்ந்து இருக்கையில், வகுப்பின் உள்ளே
நுழைந்தது, வேறு யாரும் இல்லை. அவன் மிகவும் மதிப்பும் மரியாதையும் செலுத்தும்
ராமநாதன் ஆசிரியர் தான். அவரை கண்டவுடன் பூரித்துப் போனான் மணி வண்ணன்.
ராமநாதன் அனைவருக்கும் அவரை பற்றிய விவரத்தைக் கூறி விட்டு மணி வண்ணனை
தனி ஒரு புன்னகையுடன் நோக்கினார். அவனிடம் வந்து " நீ இந்த பள்ளியில் தான்

சேரப்போகிறாய் என்பதை நான் முன்பே அறிவேன். உனக்கும் நல்ல நேரம் எனக்கும்
கூட" என்றார்.
ராமநாதன் பள்ளிக்கு வருவதற்கு முன்னதாகவே அவரது வகுப்பின் மாணவர்களைப்
பற்றி விசாரித்து, அனைவருக்கும் பெற்றோர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற விவரத்தையும்
அறிந்த பின்னரே, மேற்கூறிய வார்த்தைகளை மிகவும் நம்பிக்கையுடன் மாணவர்களிடம்
உரைத்தார்.
அன்று ராமநாதன் தமிழ் பாடம் நடத்திட வேண்டி ஆரம்பித்து முதல் வாக்கியமாக
கூறியது அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம் ஆலயம் தொழுவது சாலவு நன்று
பிறகு பாடத்தின் இடையில் " என் அருமை மாணவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் பிறப்பில்
புண்ணியம் செய்தவர்கள் நீங்கள் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்வதும், இந்த புகழ்பெற்ற பள்ளி
கூடத்தில் படிப்பதும் உங்கள் பெற்றோர்களின் பேரன்பால்தான். அவர்கள் தான்
உங்களுக்கு கிடைத்த பெரிய வரப் பிரசாதம் அவர்கள் இவ்வுலகில் உங்களுக்கு
நடமாடும் தெய்வங்கள்ஆவார்கள் . என்ன நான் சொல்வது முற்றிலும் சரிதானே?
வகுப்பில் உள்ள அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து " ஆமாம் சார்" என்றார்கள்.
ஆமாம் என்று கூறிய பொழுது அதில் மிகவும் கம்பீரமாக ஒலித்த குரல் யாராக இருக்கும்,
மணிவண்ணனைத்தவிர.

எழுதியவர் : கே என் ராம் (13-May-24, 3:04 pm)
சேர்த்தது : கே என் ராம்
பார்வை : 25

மேலே