காதலே காதலே

நித்யாவின நினைவுகளை மீட்டிய படி பேருந்தின் யன்னலாேரமாக அமர்ந்திருந்தான் ராகவ். சில்லென்ற காற்றின் குளிர்ச்சியில் உடம்பு புல்லரிப்பது பாேல் உணர்ந்தான். யன்னலை மெதுவாக இழுத்து மூடிவிட்டு ஏதாவது பாட்டுக் கேட்கலாம் என்று நினைத்தவன் தாெலைபேசியில் தனக்குப் பிடித்த பாடல்களை ஒவ்வாென்றாக கேட்டுக் காெண்டிருந்தான். பாடல்களின் வரிகளாேடு அவன் மனம் அமைதியில் உறைந்து பாேனது. "காதலே காதலே தனிப் பெருந் துணையே, கூட வா, கூட வா பாேதும்"  என்ற பாடல் வரிகள் அவன் மனதுக்குள் பெரும் புயலடிப்பது பாேன்ற உணர்வைத் தூண்டியது. கண்களை மூடியபடி தலையை மெதுவாக சாய்த்துக் காெண்டான்.

உயிருக்கு உயிராய் நித்யாவைக் காதலித்து, உறவுகளை எல்லாம் அறுத்து விட்டு அவள் மட்டும் பாேதும் என்று வந்தவனுக்கு அவளாேடு சேர்ந்து வாழக் கிடைத்தது மிகக் குறுகிய காலமே.

நித்யா தான் ராகவின் உலகம் என்ற சிறைக்குள் அவன் அவள் மீது  அவ்வளவு காதலை வளர்த்திருந்தான். யார் கண்பட்டதாே, விதி விளையாடியதாே நாட்கள் செல்லச் செல்ல இருவருக்குமிடையில் கருத்து வேறுபாடுகள் வளரத் தாெடங்கியது. சின்னச் சின்ன விடயங்களை இருவருமே பெரிதாக எடுத்து சண்டை பாேடுவார்கள். ராகவ் எவ்வளவு விட்டுக் காெடுத்துப் பாேனாலும் நித்யா பிடித்த பிடி தான். அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க பிடிக்காதவள் பாேல்  அறையின் கதவை சடார் என அடித்து மூடும் அவள் காேபத்தை எத்தனை நாட்கள் சகிக்க முடியும்.

விட்டுப் பாேகவும் மனமின்றி, ஒட்டியிருக்கவும் முடியாமல் இரண்டும் கெட்ட நிலையில் நிம்மதியின்றி தவித்தான். பல தடவை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தவனை கணவன் என்று மதிக்காமல் வார்த்தைகளால் காயப்படுத்தினாள். வாழ்வா, சாவா, காதலா, பிரிவா என்ற குழப்பம் ராகவ் மனதுக்குள் மெல்ல வளரத் தாெடங்கியது.

எத்தனை நாட்கள் இப்படி வாழ முடியும். காெஞ்சம் விலகி இருக்கலாம் என்று நினைத்தவன் வீட்டை விட்டு புறப்பட்டு விட்டான். ஒரு நாள், இரண்டு நாள் அல்ல மாதங்கள் வருடங்கள் தாண்டி விட்டது. மீண்டும் ஊருக்கு வந்தான் ராகவ்.

பேருந்து தரிப்பிடத்தில் நின்றது. அவரவர் பாெதிகளை எடுத்துக் காெண்டு இறங்கினார்கள். ராகவ் மனம் அந்தப் பாடல் வரிகளை மெதுவாக முணுமுணுத்துக் காெண்டே இருந்தது. குழம்பிப் பாேயிருந்த தலை முடியை கைகளால் ஒதுக்கி விட்டு கண்ணாடியை எடுத்து அணிந்தான். நீண்ட தூரப் பயணக் களைப்பு, ஏதாவது குடித்து விட்டுச் செல்லலாம் என்று நினைத்தபடி சிற்றுண்டிச்சாலை ஒன்றினுள் நுழைந்தான். தணணீர் பைப்பில் முகத்தைக் கழுவினான். "பால் ரீ, இரண்டு வடை" என்றபடி கதிரையில் அமர்ந்தான். மேசையில் இருந்த பத்திரிகையை மேலாேட்டமாக பார்த்தான்.

முச்சக்கர வணடியாென்றை பிடித்துக் காெண்டு ஊர்மனைக்குள் நுழைந்தான். பல வருடங்களாகி விட்டது. எல்லாமே மாறிப் பாேயிருந்தது. சிறிய வீடுகள் கல் வீடுகளாகியிருந்தது. அங்காங்கே அடுக்கு மாடிகள் உயர்ந்திருந்தன. பார்ப்பதற்கு எல்லாமே புதிதாய் இருந்தது. குறிப்பை தவறவிடாமல் வீட்டின் வாசலில் வந்து இறங்கி, வண்டிக்கான பணத்தைக் காெடுத்து விட்டு வீட்டைப் பார்த்தான்.

வெளிவாசல் பூட்டப்பட்டிருந்தது. எட்டி எட்டிப் பார்த்துக் காெண்டு நின்றவனை அவதானித்த எதிர் வீட்டுக்காரர் "பாெண்ணும், பையனும்  இ்ப்ப தான் கிழம்பி பாேறாங்கள் சார்" என்றதும் பையனுமா  என்று தனக்குள் யோசித்தபடி "ஆ அப்படியா, நான் அப்புறமாக வந்து பார்க்கிறேன்" என்றவனை "நீங்க யாரென்று...." இழுத்த பெரியவரிடம் "நான் அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சவர் தான்" என்று அவசரமாக பதிலளித்து விட்டு நடக்கத் தாெடங்கினான்.

இரவு தங்குவதற்காக தெருவாேரமாய் இருந்த விடுதிக்குள் நுழைந்தான். மாலை நேரமாகி விட்டது. களைப்பாகவும் இருந்தது. மறுபுறம் "அந்த ஐயா யாரை பையன் என்று சாென்னார்" என்று சிந்தனை அவனை குழப்பியது.

நித்யாவிற்கும், ராகவிற்கும் இடையில் சிறிய சண்டை நடந்த அந்த நாள். நித்யா அதிகாலை வாந்தி எடுத்துக் காெண்டிருந்தாள். "வா நித்யா டாக்டரிட்ட பாேகலாம்" என்றவனிடம் "நான் பார்த்துப்பன்" என்று முகத்திலடித்தது பாேல் கதை சாெல்லி விட்டு அறையை மூடி விட்டு இருந்தாள். அதன் பின்னரான சில நாட்களில் தான் ராகவ் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்ட நாளை நினைவுபடுத்தினான்.

அவனை அறியாமலே உடல் பதறத் தாெடங்கியது. கைகளைப் பினைந்தபடி விடுதியின் பல்கணியில் நடந்து காெண்டிருந்தான். மீண்டும் வீட்டிற்கு சென்று பார்க்க வேண்டும் பாேல் மனம் துடித்தது. இருட்டியும் விட்டது. காலையில் பாேகலாம் என்று நினைத்தபடி அந்த இரவை தூக்கமின்றியே கழித்தான்.

வீட்டின் வாசலில் நின்றவனைப் பார்த்த  ராகுல் "அம்மா.... யாராே" வேகமாக உள்ளே ஓடினான். எட்டிப் பார்த்த நித்யா "ஓ நீங்களா...." என்றதும் ராகுல் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தான். "ராகுல் அங்கே பாேய் விளையாடு" பையனை  உள்ளே அனுப்ப முயற்சித்தாள். வேண்டாம் என்று தலையசைத்தபடி அவனை எட்டிப் பிடிக்க முயற்சித்தான். "ராகுல் சாென்னது புரியவில்லையா" மீண்டும் அதட்டினாள்  திரும்பிப் பார்த்துப் பார்த்து உள்ளே சென்றான் ராகுல். "ஏன் நித்யா..." ஆரம்பிக்க முன்பே "ஒரு தடவை தான் சாெல்லுவன், இங்கயேிருந்து பாேயிடு" என்று கோபமாக தரையைப் பார்த்தபடி சாென்னதும். ராகவ் உயிரற்ற ஜடம் பாேல் நின்றான். "இன்னும் ஒரு நிமிடம் இங்கே நின்றால்....." என்று காேபத்துடனும், சிவந்த கண்களுடனும் கதவை மூடுவதற்காக ஒரு கையால் இழுத்தாள். ராகுல் கையில் வைத்து விளையாடிக் காெண்டிருந்த பந்து தவறுதலாக உருண்டாேடி  வந்து ராகவின் காலடியில் கிடந்தது. "மாமா என்னாேட  பந்து" ஓடி வந்த ராகுலிடம் பந்தை எடுத்து நீட்டினான். "தாங் யு மாமா" என்று விட்டு அவன் கையில் முத்தமிட்டான். ராகவின் உடலில் ஏதாே ஒரு மாற்றம் தாெண்டைக் குழிக்குள் ஏதாே அடைப்பது பாேல், இதயம் படபடக்கத் தாெடங்கியது. "யாராவது பெரியவங்க உதவி செய்தால் அவங்களுக்கு நன்றி சாெல்லி, முத்தம் காெடுக்க வேணும் என்று எங்க அம்மா சாெல்லிக் காெடுத்தாங்க" என்றவனை மீண்டும் ஒரு தடவை அணைத்து முத்தமிடத் தோன்றியது.

நித்யா அவனை முறாய்த்துப் பார்த்துக் காெண்டே நின்றாள். "நித்யா... என் பையனை......" ஏதாே சாெல்வதற்காய்  முயற்சித்தவனின் முகத்திலடித்தது பாேல் கதவை மூடினாள்.

கலங்கிய கண்களாேடு ராகுல் முத்தமிட்ட கைகளை தடவியபடி விடுதிக்கு வந்தான். சில நாட்கள் பாேய் வரும் இடங்களில் மறைந்து நின்று ராகுலையும், நித்யாவையும் பார்ப்பான். அவனுக்கு எப்பாேதும்  ராகுலின் நினைவாகவே இருக்கும். மீண்டும் வெளியூர் செல்வதை நிறுத்தி விட்டு ஊரிலே இருந்து விடலாம் என்ற முடிவிற்கு வந்தான். கம்பனி ஒன்றில் வேலையில் இணைந்து காெண்டு, வாடகைக்கு ஒரு வீட்டையும் எடுத்து குடியமர்ந்தான்.

காலை பத்து மணியிருக்கும் ராகவ் புடவைக் கடை ஒன்றில் உடைகளை பார்த்துக் காெண்டு நின்றான். உள்ளே நுழைந்த ராகுல் ஓடி வந்து "மாமா" என்று கட்டிப் பிடித்தான். அவன் கைகளைப் பிடித்து இழுத்தாள் நித்யா. மெதுவாக ராகுலின் தலையை தடவி விட்டான். "மாமா இங்க வாங்க" என்று அவனை கையில் பிடித்து இருக்கச் செய்தான். ஏனாே என்று தெரியாமல்  சங்கடப்பட்ட ராகவின் கன்னத்தில் மாறி மாறி முத்தமிட்டான். சுற்றி நின்றவர்கள் வேடிக்கையாக பார்த்துச் சிரித்தனர்.

நித்யா ராகுலை அழைத்துக் காெண்டு நகர்ந்து விட்டாள். தனக்கான புடவைகளை வாங்கிக் காெண்டு ராகுலிற்கும் உடைகளை வாங்கினான். வெளியே வந்து வண்டியில் இருந்தபடி பார்த்துக் காெண்டு நின்றான். நித்யாவும், ராகுலும் காரின் அருகே கடந்து சென்றார்கள். ராகுலிடம் வாங்கிய உடைகளையும், அழகான பாெம்மையையும் காெடுத்தான்.  "இது தான் கடைசியும் முதலுமாய் இருக்கட்டும், இனியும் எங்களுக்குப் பின்னால் வந்தால்...." என்றவளை "ப்ளீஸ் நித்யா நம்மள விடு, அந்தக் குழந்தை என்ன பாவம் செய்தது, அவனை ஏன் கஸ்ரப்படுத்துகிறாய்" கெஞ்சுவது பாேல் கேட்டான். வேகமாக அங்கிருந்து புறப்பட்டு வீட்டிற்கு வந்தாள்.

ராகவின் மனம் தினமும் ராகுலைப் பார்க்கத் தவியாய் தவிக்கும். நித்யாவின் பிடிவாதமும், காேபமும் அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவளுடைய சாெல்லுக்கு கட்டுப்பட்டான். நீண்ட நாட்கள் ராகுலைக் காணவில்லை. அன்று ஏதாே அவனை எப்படியாவது தெருவில் நின்றாவது பார்த்து விட வேண்டும் என்று மனம் தவித்தது.

அருகே இருந்த காேயில் வீதியில் காரை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே சென்றான். சாமிக்கு விளக்கேற்றிக் காெண்டு நிற்பதைப் பார்க்கும் பாேது நித்யா பாேலவே இருந்தது. பக்கத்தில் ராகுல் நிற்பது பாேலவும் உள்மனம் அங்கலாய்த்தது. வேகமாக அவ்விடத்தை நாேக்கி நடந்தான். சாமியைக் கும்பிட்டு விட்டு திரும்பியவள் ராகவை கண்டு விட்டாள். ராகுலைத் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் ஓடி வந்து "மாமா இன்றைக்கு என்னாேட பிறந்த நாள்" என்றபடி அவனைக் கட்டிப் பிடித்தான். அவனைத் தூக்கி அணைத்து "ஹப்பி பேத் டே செல்லம்" என்று முத்தமிட்டான். துறுதுறு என்று பார்த்த நித்யா ராகுலை காேபத்தாேடு கையில் பிடித்து இழுத்தாள்.

"மாமா நாங்கள் கடற்கரைக்குப் பாேகிறாேம் நீங்களும் வாறீங்களா" கைகளைப் பிடித்தான். "ராகுல் நேரமாச்சு வீட்டுக்கு பாேகலாம்" என்றவளை "இன்றைக்கு மட்டும் தான் நித்யா, இனிமேல்  உங்களைத் தாெந்தரவு பண்ண மாட்டேன், நாளைக்கே நான் ஊரை விட்டுப் பாேயிடுவன்" என்றவனை "சாமி சத்தியமாக" என்று சாதாரணமாகக் கேட்டாள் "சத்தியம்" என்று அணை உடைத்த கண்ணீரை தடுத்தான்.

கடற்கரைக்குக் கூட்டிச் சென்று அவனுடன் விளையாடிக் காெண்டிருந்தான். ராகுல் குளிப்பதற்கு ஆசைப்பட்டான். தன் தாேள் மீது அவனை தூக்கியபடி கடலுக்குள் இறங்கினான். கைதட்டி சந்தாேசத்தில் அவன் கழுத்தை இறுகப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தான். கடிகாரத்தைப் பார்த்துப் பார்த்து நின்றாள் நித்யா. மாலைப் பாெழுது இருளாகிக் காெண்டிருந்தது. ராகுலிற்கு வெளியே வர விருப்பமில்லை. காெஞ்ச நேரம், காெஞ்ச நேரம்  என்று கெஞ்சினான். ஒருவாறு அவனை சமாளித்து அழைத்து வந்தான். "எப்பாே மாமா மீண்டும் வருவாேம் கடலுக்கு" என்ற ராகுலின் கேள்வியைக் கேட்டதும் "நாளைக்கே ஊரை விட்டு பாேயிடுவன் நித்யா" என்றது நினைவில் ஒலித்தது. அவளும் அவனைப் பார்த்தாள். பதிலேதும் சாெல்லாமல் வண்டியிலேறி அமர்ந்தான். பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்தான் ராகுல். இன்னும் சில நிமிடங்கள் தான் ராகுலுடனும் நித்யாவுடனும் எனது நாள் கழியப் பாேகிறது. நாளைக்கு நான் எங்காவது பாேய் விட வேண்டும். மனதுக்குள் ஏதாே பாரமாய் அழுத்துவது பாேலிருந்தது. கண்ணாடியில் தெரிந்த நித்யாவின் உருவத்தை அடிக்கடி பார்த்தான்.

"மாமா பாட்டுப் பாேடுங்களேன்." என்றதும் ஏதாே ஒரு அலை வரிசையை சரி செய்து பாடலை ஒலிக்க விட்டான். "காதலே காதலே தனிப் பெருந் துணையே" என்று இசையுடன் ஆரம்பித்த பாடலை ரசித்துக் காெண்டிருந்தாள் நித்யா. "மாமா இது வேண்டாம், அஜித் அங்கிளின்ர பாட்டு கண்ணான கண்ணே பாேடுங்க" என்றதும் திரும்பி நித்யாவைப் பார்த்தான். சட்டென்று வேறு எங்காே பார்ப்பது பாேல் திரும்பினாள்.

வீட்டு வாசலில் காரை நிறுத்தி விட்டு இறங்கும் வரை காத்திருந்தான் ராகவ். "தாங் யு மாமா, இன்றைக்கு நான் ராெம்ப சந்தாேசமாயிருந்தன்" அவன் கழுத்தைப் பிடித்து தாேளில் சாய்ந்து காெண்டான். "எப்பவும் நீ அம்மா கூட சந்தாேசமா இருக்கணும், சரியா" அவனை அறியாமலே கண்கள் கசிந்தது. தலையைக் குனிந்தபடி நின்றாள் நித்யா. வேகமாக வண்டியை திருப்பிக் காெண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான் ராகவ்.

இரவு பத்து மணியாகியது. நன்கு தூங்கிக் காெண்டிருந்த ராகுலை பாேர்வையால் மூடி விட்டு அங்குமிங்குமாக நடந்து காெண்டிருந்தாள் நித்யா. "நாளைக்கே நான் ஊரை விட்டு பாேயிடுவன், உன்னைத் தாெந்தரவு பண்ணமாட்டன், சத்தியம்" மீண்டும் மீண்டும் அவள் காதுகளில் ஒலித்துக் காெண்டிருந்தது. கடிகாரத்தை பார்ப்பதும் நடப்பதுமாய் இருந்த நித்யா தூக்கத்திற்குச் சென்று விட்டாள்.

அதிகாலையிலே எழுந்து வெளியே வந்தவள் ராகுல் ஏதாே ஒரு கடித உறையை வைத்துப் பிரித்துக் காெண்டிருப்பதை கண்டதும் பறித்துப் பார்த்தாள்.

அன்புடன் நித்யா, ராகுல். இந்த சில நாட்கள் உங்கள் அருகில் இருப்பதற்கு கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை ஒரு வரமாகவே நினைக்கிறேன். நான் புறப்படுகிறேன். இந்தக் கடிதம் நீ படிக்கும் பாேது பல மைல்கள் கடந்து எங்காே ஒரு திசை நாேக்கி நான் பறந்து காெண்டிருப்பேன். ராகுலை கவனமாகப் பார்த்துக் காெள். நானும் நீயும் சேர்ந்து வாழவும் முடியாது, உன்னையும், ராகுலையும் பிரிந்து வாழவும் முடியாது தவிக்கிறேன். ஆயிரம் முத்தங்கள் என் ராகுலுக்கும்....

அன்புடன்
ராகவ்

கடிதத்தை கைகளுக்குள் இறுகப் பிடித்தபடி "எப்பாே வந்தாய் ராகவ், ஏன் என்னுடன் பேசாமல் பாேனாய்" மனதுக்குள் பல கேள்விகள் விடையின்றி ஒலித்துக் காெண்டிருந்தது. கண்கள் நீராய் சாெரிந்தது.

விமானம் இறங்கும் நேரம் நெருங்கியது. "நித்யா கடிதத்தை பார்த்திருப்பாள். கவலைப்படப் பாேகிறாள். எதையும் சாெல்லாமல் வந்திருக்கலாம்" தன்னையே காேபித்துக் காெண்டு இங்குவதற்குத் தயாரானான். வெளியே வந்த ராகவ் நண்பனின் தாெலைபேசிக்கு அழைப்பை ஏற்படுத்தினான். "அப்பா... அப்பா" என்று அழைப்பது கேட்டதும் "யாரது அப்பா என்று சாெல்லுறாங்க...." அதிர்ச்சியாேடு "ரா..குல்.. ரா.." ஓடி வந்து கட்டி அணைத்தான் ராகுல். நித்யா கைகளை இறுகப் பிடித்தபடி பேச்சின்றி நின்றாள். நடப்பது கனவா நிஜமா எனத் தடுமாறியவன் நண்பனை விசாரித்தான் "அது பெரிய கதை வா மச்சான் வீட்டிற்குப் பாேய் பேசலாம்" வணடியில் ஏறி அமர்ந்தான்.

எழுதியவர் : அபி றாெஸ்னி (15-Feb-19, 1:17 pm)
Tanglish : kaathale kaathale
பார்வை : 564

மேலே