எழுத்து எண்ணம்

(Eluthu Ennam)

புதிய எண்ணம்


எண்ணம் சமர்ப்பிக்க Login செய்யவும்.

*ஒரு நாள் கூத்து*

புதிதாக திறக்கப்பட்ட நட்சத்திர உணவகம் அது. தினமும் நான்  கல்லூரிக்கு செல்லும் வழியில் பேருந்தின் ஜன்னல் வழியே எட்டிபார்த்தப்படி செல்வேன். மாருதி கார்களும், மாளிகையில் வாழும் மனிதர்களும் வந்து போகும் உணவகம் அது. கனவிலும் கூட என்னால் சென்று வர முடியாத அந்த உணவகத்திற்கு நான் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது அன்று.

விடுமுறை நாள் என்பதனால் நானும் என் நன்பர்களும் விஸ்வாசம் படம் பார்த்து விட்டு பசியோடு பாவமான தோற்றத்தில் அந்த பைபாஸ் சாலை ஓரத்தில்.... நேரம் கடக்க கடக்க கால்கள் சுடச்சுட அந்த வேகாத வெயிலிலும் ஒருவரை ஒருவர் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, வேகமாக ஓடியபடி சாலையின் இருபுறமும் ஓர்  சிறிய உணவகம் ஏதேனும்  தென்படுகிறதா? என உற்று நோக்கி கொண்டே கால்கள் பறந்தன. சுதந்திரமாக இந்த நாட்டில் வாழ வேண்டுமானால் பறவையாக பிறந்திருக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி நான் எண்ணியது உண்டு. ஆனால், அன்று நான் அந்த வெயிலில்  ஓடும்போது தான் பறவையின் பசி வலியையும் கூட உணர்ந்தேன்.

அனல் காற்றில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது நடுவில் ஒரு நறுமணம் வீச தொடங்கிற்று. திரும்பினால் கம்பீர தோற்றத்துடன் அந்த புதிய நட்சத்திர உணவகம். நான் அங்கிருந்த வாட்ச்மேனிடம் மற்ற உணவகத்திற்க்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு இருக்கிறது? எதற்காக இங்கு மட்டும் மக்களின் கூட்டம் அதிகம் காணப்படுகிறது என கேட்க, அவனும் ஆட்காட்டி விரலை வலதுபுறமாக மேல்நோக்கி நீட்டினான். அதை தொடர்ந்து, பாரம்பரிய  உணவு இங்கு கிடைக்க பெறுவதாக அங்கு மாட்டப்பட்டிருந்த  வாசகபலகையில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அதாவது அன்றைய காலத்தில் உணவு முறைகள் இயற்கையின் வழியில் பின்பற்றபட்டதாம். அதை இப்போது பேஷனாக இவர்கள் பின்பற்றுகிறார்களாம். பசியின் தாக்கம் அதிகம் இருந்தபடியால்  என்னையும் உள்ளே  அழைத்து சென்று விட்டார்கள். "நான் எப்படி இங்கு வந்தேன்.....என்னால் நம்ப முடியவில்லையே...." என மனத்திற்குள் புலம்பிக் கொண்டே மேலும் கீழுமாய் அங்கு வரையப்பட்டிற்கும் ஓவியக்கலைகளையும், கட்டிடக்கலைகளையும் கண்டு வியந்தேன். திடீரென்று என் முன்னால் வந்து ஒருவர் "சார்....வாட் டூ யூ வான்ட்?" என்னுடன் வந்தவர்கள் எங்கே....? என தேடி கொண்டே.... நீண்ட வரிசையாக காக்கி வண்ணத்தில் பல மேஜை நாற்காலிகள் அவற்றை எண்ணிக்கொண்டே...ஒன்று....இரண்டு....மூன்று....நான்கு....கடைசி இருக்கையில்  அவர்கள் எனக்கொரு இடத்தையும் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு "இங்கு வா...அமரும்..." என கூறியபடி.

எனக்கு கீழே ஒரு அட்டை வடிவிலான ஒரு புத்தகம்.... உணவு வரும்வரை நேரத்தை கழிப்பதற்கு வைத்துள்ளார்கள்  என்றெண்ணி சிரித்தேன். என்னருகில் இருந்த நண்பர்கள் எல்லாம் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட புத்தகத்தை எடுத்து  மலமலவென ஒப்பித்து கொண்டிருந்தனர். சற்று விநாடியில் ஐ.டி.  கம்பேனியில் வேலை பார்ப்பவர் போல் டை, ஷு-வெல்லாம் அணிந்து "சார்....கேன் யூ கிவ் மீ தி ஆர்டர் ப்ளீஸ்??" அதன்பிறகு ஒருவர் முன்னால் ஒருவராக அடித்து கொண்டு தங்களுக்கு வேண்டியதை எல்லாம் கூறினர். நான் என்ன சாப்பிட வேண்டும் என்பதையும் அவர்களே தீர்மாணித்தனர். எனக்கு "நான் ரொட்டியும், பன்னீ பட்ட மசாலா" என்ற ஒன்றினை ஆர்டர் செய்தனர். இரண்டையும் சேர்த்தால் அதன் விலை ஜீ.எஸ்.டீ. வரி உட்பட முந்நூற்றையும் தாண்டுமாம். எனது தந்தையின் ஒரு வார வருமானம் அது. 'ரொட்டி தானே.....என்னவாகி விட போகிறது...' எங்கள் வீட்டு நாய் முத்துவிற்கு போடுவது போல் அதிகபட்சம் இருபது ரூபாய் தான் ஆகும் என்றிருந்தேன். ஆனால் அதன் விலையை பார்த்த பின்பு அங்கிருந்து கிளம்பி விட வேண்டும் என்று எனது கால்கள் துள்ளின. டேபிளை க்ளீன் செய்ய வந்த அக்கா "நீங்கள் எல்லாம் எந்த ஊரு..?" ஊட்டி, நாமக்கல், சேலம், பொள்ளாச்சி என ஒருவராக சொல்லிக்கொண்டு வருகையில் நானும் 'அட நம்ம ஊரு தான் அக்கா!!' சிரித்து கொண்டே 'எங்க இராசா...?' நானும் சிரித்த படி "மேலவீதி" அவர்களும் "பக்கத்து தெரு தான், போ! " ஆசையில் "ஆனால் நான் உங்களை பார்த்ததே இல்லையே, அக்கா?" அவர்கள் முகம் சுருண்ட படி "வேல சரியா இருக்கும், தம்பி".

சாப்பாட்டு நேரத்தில்  தினமும் ஒரு கம்பேனி அழைப்பு வருவதுண்டு. அன்று அப்போது அது வந்தது. வழக்கம் போல் நான் அதை மறுத்து, கட் செய்து விட்டேன். என்னுடன் பேசி கொண்டிருந்த அக்கா "தம்பி....ஏதேனும் முக்கியமானவர்களாக இருக்க போகிறார்கள்" நான், "இப்போது.....நீங்கள் தான் எனக்கு முக்கியம்". எல்லோரும் சிரித்தனர். நானும் "இ...ஈ...ஈ...."

சரி தம்பி... நீ விசய் பேஃனா ??.....அக்கா...உனக்கு நூறு ஆய்ஸு கா !!....இல்ல, உன் போன் பின்னாடி விசய் நடிச்ச கத்தி பட போட்டோ  போடுருக்கியே அதான் கேட்டேன். அட  ஆமாக்க....எனக்கு விஜய் பிடிக்கும்னு இவங்க லாம் வாங்கி தந்தாங்க.... " யாருக்கு தான் விசய பிடிக்காது சொல்லு....." இதோ இவங்களுக்கு லாம் பிடிக்காதே... இன்னக்கி கூட விஸ்வாசம் படத்துக்கு என்ன கூட்டிட்டு போயிட்டாங்க....ஒரே தலவலி கா...உன்ட பேசுனதுல தான் வலி  போனுச்சே.....பின்ன எப்படி பா உனக்கு இவங்க லாம் விசய் படத்த வாங்கி தந்தாங்க?....அவங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்ல அதான்.... 'நட்பு கா!!' எனக்கும் உன்ன ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு டா  தம்பி....நன்றி, அக்கா.

பசியில் கத்திக் கொண்டிருந்த வயிரு குளிர்ந்த பிறகே,  நாங்கள் ஆர்டர் செய்தவைகள் ஆவிபறக்க வந்தன. அறக்க பறக்க அனைவரும் சாப்பிட, நான் மட்டும் அறையும் குறையுமாக அங்கு  சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தேன்.  வயிறு நிரம்பியதோ? இல்லையோ? ஆனால் அன்று என் மனம் நிறைந்தது. அங்கிருந்து கிளம்பி விட வேண்டும் என்றிருந்த என்னை,  மன விருந்து அளித்து பசியை போக்கினார்கள் அந்த பெண்மனி. என்னை போலவே அவர்கள் முகத்திலும் ஓர்  ஆனந்தத்தை கண்டேன். இத்தனை நாளாக உள்ளேயே அடைந்து கிடந்து உணவகத்திற்கு வந்து செல்லும் வெளிநாட்டவர்கள், செல்வந்தர்கள் யாரிடமும் மனம் விட்டு பேச முடியாமல் சிக்கி தவித்து கொண்டிருந்த சிரிப்பு  சில்லரையாய் இன்று வெடித்து சிதறிற்று அல்லவா. அந்த உணவகத்திற்கு செல்லும் போது வாசலில்...எனக்குள் ஒருவன், "டேய்! நானும் பணக்காரனே!!" அவர்களை சந்தித்தபின் அந்த உணவகத்தில் இருந்து வெளியேறும் போது அதே வாசலில் அவனே..."இன்று,  நானும் அதிஷ்டக் காரனே!!" வாட்ச்மேன் சிரித்து கொண்டே தலையாட்ட நானும் தலையசைத்துக் கொண்டே அன்று வீடு திரும்பினேன்.
            நன்றி,
                          -முத்து.

மேலும்

முகமது நபியே..!
முழுமதி ஒளியே ..!

ஒருமுறை வந்தால் போதுமே ..!
என் வாழ்வே வானவில் ஆகுமே ..!

அகமது நபியே..!
அன்பின் விழியே ..!

என்னை ஒருமுறை பார்த்தால் போதுமே ..!
என் உயிர் உம்மை சேருமே ..!

அந்த மண் செய்த தவம் தான் என்னவோ ..!

உம் பொன்னான மேனியை சுமக்கிறதே..!

இந்த  கண் செய்த பாவம் தான் என்னவோ..!

உம்மை காணாமல் புண்ணாக வலிக்கிறதே ..!

வான் பிறையாய் உம் பற்கள் ஒளிர ..
தேன் நிறையாய் இறை சொற்கள் மிளிர..

ஒருமுறை கேட்கும் வரம் கிடைக்காதோ..?
என் செவி குளிர ..!

நீர் தவம் புரிய வேண்டும்  என்று அந்த ஹீரா குகை எத்தனை யுகம் தவம் புரிந்ததோ..!

அந்த நிலவும் ஒளிந்துவிடும் ..
நீர் உலவும் வீதியிலே ..!

மலர்ந்த மலரும் மூடிக்கொள்ளும்...
உம் வாசம் வீசுகையிலே..!

வான் புகழை என்ன சொல்லி 
நான் புகழ்வேன்..?

 வார்த்தைகள் இல்லை.. உலகமொழிகளில் இன்று!

கர்த்தாவே புகழ்ந்து விட்டான்..
முழுவதுமாய் முஹம்மத் என்று!

மேலும்

அபாரமான கற்பனை. ஹிரா குகை வரலாறும் அற்புதம்..ஹதீஸ்களிலும் காண முடியஎ கற்பனை. டுயமானை கற்பனை. உண்மையில் அற்புதம் 05-Jul-2020 5:58 pm
அழகான பதிவு, நபி (ஸல் ) அழகிய முன்மாதிரி 05-Jul-2020 1:36 pm

    இனியவளே

       இளந்தென்றலே   இசைப்பாயோ      இமைமூடி  அனைப்பாயோ  இளநீரென இனிப்பாயோ 


இளஞ்சுட்டை தனிப்பயோ.....

   இரவினில் ஜொலிப்பயோ

இளமையை கெடுப்பாயோ.....

   இஞ்சியென  உரைப்பாயோ

இரேகையென இருப்பாயோ......

மேலும்

நிஜத்தினில் நிழலாய் என் அருகில் நீ இருக்கையில் தெரியவில்லை....

நினைவினில் நிலவாய் தோன்றுகையில் தோன்றுதடி நீ கவிதை என்று.....

மேலும்

#அசலான_நகல்_போல

வானில் வெண்ணிலா வித்தியாசம் இல்லை/
காணும் கண்ணிலே கலங்கமும் இல்லை/
தூரிகை தொட்டுத் தோழனும் வரைகிறான்/
நேரினில் எனும்படி தோற்றமும் தருகிறான்/
அசலும் கண்டு நாணிடச் செய்கிறான்
நகலில் ஓவியம் நளினமாய் அவனும்!!

முனைவர்.பாரதி.சிவசங்கரி

மேலும்

                    அவள்


  நான் கண்ட முதல் தேவதை
கண்கள் காந்தம் போல் என்னை ஈர்த்தது.அவளின் இதழ் என் பெயர் சொல்லுமா என்ற ஏக்கத்தில் நான்.......... ஒற்றை காதலுடன்

மேலும்

நோய் கண்டு வீட்டுக்குள் பதுங்க
வெண்ணிற ஆடை அணிந்த 
தேவதையாய் 24 மணி நேர சேவையில்

தினம் தவறாது வணங்கிய தெய்வம்
நான்கு சுவற்றுக்குள் பூட்டப்பட்டு இருக்க
ஸ்டெத்தஸ்கோப் அணிந்த தெய்வமாக 
வெளியில் நீ
சுற்றத்தாரும் தனித்து விட்டு நீங்க
தன்னலமற்ற சேவையால்
ஒளிர்விடும் தீபமாய்  பல உயிர்கள்

நாட்டு எல்லையில் உயிர் விடுத்து 
போராட ராணுவம் ஒருபுறம் இருக்க
மக்கள் உயிர் காக்க போராடும் நீயும்
ஒரு மருத்துவ ராணுவமே

மருத்துவராய் உங்கள் அர்ப்பணிப்பு
நிகரில்லா மகத்துவம்  பொருந்திய தனி சிறப்பு!! 



மேலும்

இதயம் இடம் மாறிப்போனது...

இமைகள் இமைக்க மறந்து போனது....
கால்கள்  தடம் மாறிப்போனது....
கண்ணில் சுரம் ஏறிப்போனது....
கனவிலும் நினைவிலும்...
என்னவளே .. .உன் சுவாசம் வந்து சேர்ந்ததால்  ...இதுதான் காதலோ . ...! 

மேலும்


கல்லறையில் பொறித்திடும் 

கல்வெட்டுச் சொற்களானது ,
களிப்புடன் வாழ்ந்தது 
கவலையிலா காலம் 
கலவரமிலா நாட்கள் 
கறையிலா மனங்கள் 
களங்கமிலா கட்சிகள் 
கலப்படமிலா உணவு 
கள்ளமிலா உறவுகள் 
கருணை உள்ளங்கள் 
கபடமறியா நட்புகள் !


பழனி குமார் 
 
            

மேலும்

இதுவரை நாடு எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது என்ற கேள்வி கேட்பதை
மறந்து நாம் ஒவ்வொருவரும்  இனி ,

தனிமனிதரின் வாழ்க்கை எங்கே செல்கிறது என்ற ஐயம் கலந்த கேள்வி நமது மனதில் எதிரொலிக்க ஆரம்பித்து விட்டது . அந்த சூழலுக்கு நாம் தள்ளப்பட்டுவிட்டோம் என்று நினக்கும்போது கவலையும் அச்சமும் மேலோங்குகிறது .

இதற்கு கொரோனா எனும் கொடுமையான வைரஸ் காரணம் என்று கூறினாலும் , அதற்கு முன்னரே நமது நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் வாழ்வாதார நிலைகள் அடிபாதாளத்திற்கு சென்றதாலும் ,எதிலும், எங்கும் அரசியல் என்ற அவலமும் , அரசியல்வாதிகளின் தரமற்ற செயல்களும் , திறனற்ற நிர்வாகமும் நடுத்தர மற்றும் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வை பெரிதும் பாதித்து இருக்கிறது என்பது மிகையல்ல .

பல தலைமுறைகளை கடந்தவர்களும் , வாழ்வின் இறுதிப்பகுதியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பலரும் இதைப்பற்றி அதிகம் கவலையுடன் காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் நிலைதான் இன்று . அதே நேரத்தில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் அடுத்த (அல்லது ) இளைய தலைமுறையின் எதிர்காலத்தை நினைக்கும் போது மிகவும் வருத்தமாகவும் வேதனையாகவும் இருக்கிறது .


ஏற்றம் , முன்னேற்றம் என்றும் , வளர்ச்சி மற்றும் வளர்ந்த நாடு என்று கூறியபவர்களும் , கூறி வருவபவர்களும் இன்று வாய்மூடி மௌனம் காப்பது அதிர்ச்சி கலந்த விந்தை . அதற்கு அடிப்படைக்காரணம் பொதுநலம் மறைந்து , சுயநலம் நிறைந்து , மனிதநேயம் மரணித்ததும் முக்கிய காரணிகள் ஆகும் .

மகாத்மா காந்தி அவர்களும் , கனவு காணுங்கள் என்று மாணவர்களை தட்டி எழுப்பிய அப்துல் கலாம் அவர்களின் எண்ணங்கள் ஈடேற
முடியாமல் போவதுதான் மிகவும் வருந்தத்தக்கது .

அதுமட்டுமன்றி நீதித்துறையும் காவல்துறையும் மக்களுக்கு அரணாக இல்லாமல் , தகுந்த நீதியும் வழங்காமல் தடம் மாறி செல்வது மிகுந்த ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது . மக்கள் அவர்கள் மீதுள்ள நம்பிக்கையும் குறைந்து வருகிறது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும் .அனைத்திற்கும் காலம்தான் பதில் கூற வேண்டும் .

ஆனால் அந்த ஏற்றமிகு மாற்றத்தை, பகுத்தறிவு வளர்ந்து சமத்துவ சமுதாயம் மலர்ந்த பொன்னான பொழுதை, சாதிசமயம் அனைத்தும் மரணம் அடைந்த காலத்தை, சுயமரியாதை ஓங்கி, சுயநல மனங்கள் மறைந்து பொதுநல நெஞ்சங்கள் பெருகிய பொற்காலத்தை கண்டு களித்திட நாம் இருப்போம் என்பது சாத்தியமில்லை.


பழனி குமார்
29. 6.2020  

மேலும்

மேலும்...

மேலே