‘பாவம் பூனைக்குட்டிகள்’…

.உள்ளேயிருந்து வெளியே போகும்போதும்
வெளியேயிருநது உள்ளே வரும்போதும்…
‘அவை’கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிடும் என்று அவசரமாய்
சாத்தப்பட்டக் கதவுகள்
இன்று சலனமின்றி நின்று ஏளனிக்கின்றன

கேட்டு, கேட்டு வாங்கி, வாங்கி பழக்கப்பட்டுப் போனபின்
இன்று கேட்காமலே தானாகவே
கறிக்கடையில் கிடைக்கப்பெற்ற உபரி ஈரல்
சமைக்க இருக்கும் மாமிசத்ததோடு ஒட்டாமல்
அந்நியப்பட்டுக் கிடக்கிறது

பால் பாக்கெட்டுகளில் மிச்சப்பட்டுப்போன
வாராந்திர சேமிப்புகளில்
வந்து குசலம் விசாரித்துப் போகின்றன ‘அவை’கள்

சிப்ஸ் வாங்கும் பேக்கரியை
அவசரகதியில் கடக்கும்போதெல்லாம்…
குற்றவுணர்ச்சிகளுக்காட்படும் கண்சிமிட்டல்களுக்குள் க
லங்கிநிற்கின்றன ‘அவை’கள்..

தூரமாய் –
ஜனசந்தடியான இடத்திற்கு கொண்டுபோய் விட்டப் பின்..
மீண்டும் மீண்டும் போய் அங்கே தேடிப்பார்க்கையில்
‘அவை’கள் தென்படாமல் இருப்பது
மனதையும் உள்தொண்டையையும்
ஓர் உறைநீர் ஊசி இறுக்கி இறுக்கி தைக்கிறது

ஒருவேளை.. இப்படி இருக்கலாமோ!

விட்ட இடம்நோக்கி நாம் தேடிவருவதை தூரேயிருந்தவாறு காணும் ‘அவை’கள்
அங்கிருந்து நாம் அகலும்வரை நம்மை பார்த்தவாறு ஒளிந்துக்கொண்டிருக்குமோ!

‘அவை’களி்ன் இயற்கை உபாதைகள் மீதான அருவருப்பற்ற சகிப்புத்தனமை இல்லாமல் போனது எவ்வளவு பெரிய அறிவீனக் கொடுமை!

எழுதியவர் : yesuraj (15-Nov-19, 2:41 pm)
சேர்த்தது : யேசுராஜ்
பார்வை : 102

மேலே