எண்ணம்

(Eluthu Ennam)


எண்ணம் சமர்ப்பிக்க Login செய்யவும்.

கண் அதை 

கண்ட பின் தான் 
கண்டு கொண்டேன் 
கண் அது 
கவரும் என்று..

மேலும்

கண் அதை 

கண்ட பின் தான் 
கண்டு கொண்டேன் 
கண் அது 
கவரும் என்று..

மேலும்

பெண்ணொருத்தி....


கண்கள் தேடிச் செல்லும் இடம் கால்களுக்குத் தெரியவில்லை, மென்மையான இப்பாதச் சுவடுகள் பாதையின் ஒருபுறமாகச் சென்று நிற்கிறது. வெம்மை குறைந்த மண்ணில், காற்றின் ஈரப்பதம் காதோரம் இரகசியம் சொல்லிச் செல்கிறது. வெளிர் பாதத்தில் ஓரிரு இலைகள் பதிந்தாலும், பழுத்த அவ்விலைகளால் எவ்வித பாதிப்புமில்லை.

தரையில் ஊர்ந்து செல்லும் செந்நிற எறும்புக் கூட்டமொன்று, போருக்குச் செல்லும் படைவீரர்களைப் போல சீராக அணிவகுத்துச் செல்கிறது, ஒரு கணம் தடம் மாறினாலும் வரிசையுடனான தொடர்பற்றுப் போய்விடும்.

நீண்ட தூரப் பயணத்தால் நாக்கு வறண்டிருக்கிறது, நிழலின் தேவையைக் காட்டிலும் நீரின் தேவை அதிகமாக இருக்கிறது. கச்சையில் கசிந்திருக்கும் மெல்லிய வியர்வை உடம்பையொட்டிச் செல்கிறது. களைப்பான கால்கள் நிழல் தரும் மரத்தின் மடியை நாடிச் செல்கிறது. 

பருவமெய்திய இளம்பெண்கள் பூத்து நிற்கும் மரத்தடியில் அதிக நேரம் இருத்தலாகாதென்று எதிர்வீட்டுக் கிளவி அம்மாவிடம் கூறியது ஞாபகத்திலுள்ளது.  அதற்கானக் காரணத்தை அம்மாவும் இதுவரைக் கூறியதில்லை. அம்மாவின் சேலை வாசனையில் கண் சொருகித் தூங்கும் குழந்தையைப் போல் இப்பேதையின் கண்களும் அயர்ச்சியில் சொருகி மூடின!

இதுபோன்ற கற்பனையும் கவலையுமில்லாத உறக்கம் எப்போதாவதுதான் வருகிறது. உறங்கிய சில கணங்களில், பூச்சிகளின் ரிங்காரம் காதில் விழிப்பு மணி போல் தொடர்ந்து ஒலிக்கிறது. அயர்ச்சி நீங்கி உடலில் புத்துணர்வுப் பிறக்கிறது. பாதச் சுவடு நின்ற இடத்திலிருந்து மீண்டுமொரு இரகசியப் பயணம் தொடர்கிறது.

பாதையின் குறுக்கே செல்லும் பட்டாம்பூச்சி, என்னைக் கண்டுகொள்ளாமலும், தனது பாதுகாப்பை எண்ணிக் கவலையுற்றதாகவும் தெரியவில்லை. இயற்கை அன்னையின் தொட்டிலான இவ்வழகிய வனம், பழக்கப்படாத எனக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பதைப் போன்று பட்டாம்பூச்சிக்கும் அரணாக இருக்கிறது. நினைத்துப் பார்க்கும் போது ஆறறிவுடைய மனிதனின் பலம் உயிரற்ற ஜடங்கள் வாழும் நரகத்தில் (நகரத்தில்) மட்டுமே என்பது புலனாகிறது.

வழி நெடுகில் அருவியிலிருந்து விழும் நீரின் சத்தம் கேட்கிறது. இலக்கு இல்லாப் இப்பயணத்தின் முடிவுப்புள்ளி அறியாமல் துள்ளியோடும் மானாக, சத்தம் வரும் திசையை நோக்கி ஓடினேன். அதோ தெரிகிறது, அந்த பிரம்மாண்ட அருவி! அருவியின் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி விழும் நீர்த்துளிகள் வழுக்கானப் பாறையில் விழுந்து சிதறிச் செல்கிறது. அதன் நுரைகள் ஈரம் நிறைந்த கரையிலிருக்கும் எனது பாதங்களைத் தீண்டிச் செல்கிறது. 

தாய்ப்பசுவின் காம்பை நோக்கி வாஞ்சையுடன் ஓடிவரும் கன்றைப் போல, இம்மெல்லிய உடல் அருவியை நோக்கி விரைகிறது. வனப்பு என்ற சொல்லின் பொருள் பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல, என்றும் வற்றாத இளமையுடன் நிறைந்திருக்கும் இயற்கைக்கும் மிகப்பொருந்தும். குளிர்நீர் முழங்கால் மற்றும் நாபி வரை பரவியதில் சட்டென்ற சிலிர்ப்பு உடலெங்கும் பரவி விரிந்தது. இந்தப் படபடப்பு அடங்கும் முன், பெருகிவரும் நீர் இளமார்பில் பட்டு பருவக் கிளர்ச்சியூட்டிச் செல்கிறது. 

தீண்டலின் பரவசத்தில் எனை மறந்து கண்கள் சொருகி நின்றேன். கண்களிலிட்ட மை நீரில் சுவடின்றி கரைந்து ஒதுங்குகிறது. பெருகிவரும் நீரின் பிரவாகத்தில் மார்பில் கட்டியிருந்த மேலாடையும் கச்சையும் நிலைகுலைந்துச் சரிந்து சென்றதை உணர பல நொடிகளாயிற்று. எனைச் சுற்றிப் பிண்ணியிருந்த நாணம் என்ற வளையம், நீரில் அடித்துச் செல்லும் இலைச்சருகுகளைப் போல அரவமற்று கட்டவிழ்ந்துச் செல்கிறது.

ஆடை சரிந்ததில் திமிறிய மார்புகள் கூச்சத்தில் விடுதலையானதை எண்ணி உள்ளூர வெட்கம் கொண்டது. கார்க்கூந்தலின் சில மயிர்க்கற்றைகள் பிறை போன்ற நெற்றியில் சரிந்து, முகத்திலிருந்த வெட்கத்தை மறைத்து நிற்கிறது. 

நீரில் தொடர்ந்து இருப்பதனால் மெல்ல மெல்ல நடுக்கம் குறைந்து, தேகம் வெப்ப சமநிலை அடைந்து கதகதப்பானது. நீரினுள் பாசிகளைத் தேடித் திறியும் சின்னிஞ்சிறு மீன்கள், அடிவயிற்றில் ஆடை இறுக்கிய வரித்தடங்களையும் அல்குலையும் உரசிச் செல்வது இன்பங்கலந்த வேதனையை அளிக்கிறது. 
நீரின் அணைப்பிலான என் தழுவல்கள் நிகழ்ந்தெழுகையில், தேகத்தில் பரவிய இன்பத் தீயானது மின்னலின் பாய்ச்சலைப் போன்று உள்ளூரப் பரவிச் செல்கிறது. இதுதான் தீண்டலின் சுகமென்று எண்ணி மனம் அளவலாவிய மோகத்தில் சுழல்கிறது.   

குளிர்சுனையின் தழுவலில் இருந்த இவ்வுடல், ஆதவனின் கதகதப்பில் மொட்டவிழும் மலர் போன்று நீருக்கு வெளியில் உதயமானது. மருவி நிற்கும் பின்னழகை செந்நிறப் பாறையில் சாய்த்தும், கீழ்வயிற்றின் தொடர்ச்சியை நீருக்குள் கிடத்தியும், மேலுடலை நீருக்கு வெளியிலும் இருத்தி, அகண்ட வானத்தை கண்டு பிரமிப்புடன் நின்றேன்.

நீருக்கடியிலிருக்கும் மேடு பள்ளங்களை நீரானது மறைத்துச் செல்வது போல், பேதைப் பெண்கள் தத்தம் அங்க இலாவண்யங்களை உடை எனும் போர்வைக்குள் மறைத்துக் கொள்கின்றனர். மேலுதட்டின் மென்மயிர், குவிந்த உதட்டின் ஓரத்தில் ஒட்டி நிற்கும் சிறு நீர்த்திவலைகள் குளிர்க்காற்றில் கரைந்தும், காதோரம் சுருண்டிருக்கும் மயிர்கற்றைகள் தென்றலின் அசைவிலும் வளைந்தாடுகிறது.

நெற்றியிலிருந்த நீர்த்துளிகள் மெல்லச் சரிந்து திண்ணமான மார்பின் மேட்டில் செங்குத்தாய் வடிந்து செல்கிறது. ஆதவனின் ஒளிக்கற்றைகள் நீரின் மேற்பரப்பில் பட்டு உலோகப் பளபளப்பான மார்பில் எதிரொளிப்பது, கோயில் தூண்களில் வீற்றிருக்கும் பெண் சிலையின் தனங்களில் வடித்திருக்கும் காம்பு, விளக்கொளியின் பிரகாசத்தில் மிளிர்வது போன்றுள்ளது. இத்தகு நுட்பமான அழகை வடித்திருக்கும் சிற்பி நிச்சயம் பெண்ணாக இருக்க வாய்ப்பில்லை! 

அடிவயிறு குளிராகவும்  அதே கணத்தில் கனமாகவும் தோன்றுகிறது. தென்றலின் தொடர்ச்சியான ஸ்பரிசம் மேலுடலைத் தீண்டுகையில், மென்மையான வயிற்றின் மேல் படர்ந்து நிற்கும் பச்சை நரம்புகளின் உணர்ச்சி அணுக்கள் ஒருமித்து வெடிப்பது போன்று உள்ளது. 

ஆதவனின் கதிர்கள் அகன்று அந்தி சாயும் வேளையில், அருவி நீருடனான என் காதல் கலவரமின்றித் தொடர்கிறது. காதல் மோகத்தில் இலயித்திருந்த உடலும், மனமும் பயமென்ற போர்வையைக் கலைத்து மெல்லத் தவழ்கிறது.

மனம் உள்ளூர இன்பம் கொண்டிருந்த வேளையில், அதோ அப்பாறையின் பிளவிலிருக்கும் இரு கண்கள் இப்பூவுடலை சல்லடையாய்த் துளைக்கிறது. அந்த முயலின் கூர்மையான  பார்வை, பருவக் களிப்பை எதிர்நோக்கி திணவுடன் நிற்கும் ஆடவனின் பார்வையாக உள்ளது. அடிப்பெண்ணே, இதென்ன பொய் வெட்கம், தொடரட்டும் நீருடனான உன் ஆலிங்கனம் !

நாகரிகத்தின் எல்லை தாண்டாமல் அந்தரங்கங்களைத் திறந்து கொள்ளப் பழக்கப்பட்டிருந்த எனக்கு, நாகரிகம் என்ற சிறையினுள் இப்பூவுடலை மீண்டுமொருமுறை தாளிட மனமில்லை. அண்டவெளி அனைத்தும் திகம்பர நிலையில் இருக்கும்போது நான் மட்டும் விதிவிலக்கா? இதோ பூரண நிலவாக துகில் களைந்து நிற்கிறேன் இயற்கை அன்னையின் நிழலில் !

நீண்ட கனவிலிருந்து சட்டென்று விலகிப் பாயலில் புரளுகையில், அந்தரங்கத்தின் பூட்டவிழ்ந்தது போன்ற எண்ணத்தில் கன்னக்கதுப்புகள் வெட்கிச் சிவந்தன. 

சங்கப்பாடலொன்றில் குறிப்பிட்டது போல, புணர்தலின் போது தனங்களில் ஏற்பட்ட நகக்குறியை,  மகளிர் பகல் பொழுதுகளில் தடவிப் பார்த்து இரசிப்பது போன்று, அருவி நீருடனான காதலை எண்ணி இப்பேதையின் மனம் மீண்டுமொரு இரவிற்காக ஏங்கி நிற்கிறது!

மேலும்

கரு

உள்ளம் தானே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் மனிதன் பிறந்துவிட்டான் என்ற உண்மையை எப்பொழுது தர போகிறாய்.

மேலும்

            நல்லறம் 

நம் பிஞ்சுகளுக்கு நல் அறத்தை..
நம் தாய்  பாலில் ஊட்டி வளர்போம்...
மங்கையானவல் காம களிக்க மட்டும் இல்லையேன்று..

மேலும்

யாரும் பார்க்காத பின்னால் ஒளிந்திருந்த 

ஒரு சிறு இலை அது

எப்படியும் ஒரு நாள் செத்து விடும் 
யாரோ ஒருவர் ஒரு முறை கிள்ளி பார்க்கலாம் 
என்று ஏங்கி இருக்கலாம்

சிறு பூச்சிகளுக்கு இறை ஆகிருக்கலாம் 
காற்றில் பறந்து எங்கோ சென்றிருக்கலாம்   

ஒரே இடத்தில் சில வாழ்வுகாளமாய்  சிலையாய் 
இருப்பதர்க்கு என்னை பிடிங்கிக் கொன்று விடலாம்  

இறந்தும் உன் கையில் வாசமாய் சில பொழுது 
நினைவில் சாவேன் நிம்மதியாக  

 --- என்னை தொட்டு கொன்றுவிடு

மேலும்

குழந்தையுடன் அவள் 


முதலில் முத்தத்தை தடைசெய்யுங்கள் 
அல்லது என்னை குழந்தையாக மாற்றி 
அவள் கையில் கொடுத்துவிடுங்கள்!!!!  

மேலும்

இரு பெரும்

 இதிகாசங்களின் பிறப்பு 
பெண்ணாலேயே நிகழ்ந்தது..

கவர்ந்து போன 
மனையாளைக் காக்க
இராமாயணமும்,

விரித்த  கூந்தல் 
அள்ளி முடிக்க 
இட்ட 
சபதம் காக்க 
மகாபாரதமும்
உதித்தன!!

அன்று
சீதைக்காகவும்,
பாஞ்சாலிக்காகவும்,
எழுந்த 
போர்
இன்று நிகழுமா 
என்றால்
இல்லை !!

நிர்பயா,
நந்தினி,
ஜிஷா,
ஜோதி,

இப்படி
பட்டியல் 
ஏறிக்கொண்டே போகிறது...

இதில் சேரும்
ஒவ்வொரு பெயரும்
மனித இனத்தின்
மாறி விட்ட விலங்குகளின்
குரூர எண்ணங்களை
மொழி பெயர்க்கின்றன??

இங்கே
மொழி இல்லை ,
மதம் இல்லை,
சாதி இல்லை,
வயது இல்லை,
உடை இல்லை!!

இதில் கூட
ஒரு சமத்துவம்
இந்த புத்தி கெட்ட
விலங்குகளுக்கு??

ஒரு பெண்ணின்
அழுகுரல் கூட 
கரைக்காத
இக் கயவர்களுக்கு
அன்னையும் உண்டு
தங்கையும் உண்டு....

வீட்டில்
அண்ணணாய்,
மகனாய்,
பிள்ளையாய்,
இருக்கும் ஒருவன்

இன்னொரு வீட்டின்
தங்கையை
பிள்ளையை
இழிநிலை 
செய்யத் துணிவது
எத்தனை  விசித்திரம்!!

இல்லை இல்லை
எத்துணை கொடூரம்??

பெண்ணின் 
உடை சரியில்லை
என 
கூவி திரிகிற கூட்டங்களே ,

உடையின்றி திரிந்த 
ஆதி காலங்களிளே
இது நிகழவில்லையே?!

தென்றல் கூட
தீண்டாமல்
ஆடை கொண்டு
மறைக்கின்ற பெண்மையை

கண்களால் அளவெடுத்தும்
கைகளால் தீண்டிடவும்
விழையும்
கயவர்களை எண்ணுகையில்

சங்க இலக்கியங்களில்
காட்டப்படும்
ஆண்களின் கண்ணியங்கள்
இன்று வேருடன்
அறுபட்டு போனதே
என எண்ணுகையில்

என் உயிரும்
ஒரு மூலையில்
அறுந்துதான்
போகிறது....

விண்வெளிக்கு 
சென்று 
திரும்பிய பெண்ணால்
வீதியில்
நடமாட இயலவில்லை??

விஞ்ஞானம்
வளர்ந்திட்ட
வேளையிலும்
இங்கே
விபச்சாரத்திற்க்கு குறைவில்லை??

விதியின் விளையாட்டா?
சதியின் விளையாட்டா?
என 
அறியா இதில்
கருகி போவதோ 
எத்தனையோ வீட்டின்
எதிர்கால கனவுகள்!!

மீண்டும்

பெண்ணிய அடிமைத்தனத்திற்கு
வழிகோலும்
ஒரு வித்தாய்
இந்த இழிசெயல்
அமையவே போகிறது

அது
எத்தனையோ பூக்களை
சமையலறையிலும்

விரும்பாத 
திருமண உறவிலும்
தள்ளிச் செல்லத்தான்
போகிறது...

கௌரவர்களுக்கு 
எதிராக 
பாண்டவர்களும்,

இராவணனுக்கு
எதிராக
இராமனும்,

தோன்றிய காலங்கள்
கதைகளாக
புத்தகங்களில்
அடைக்கப்பட்டு விட்டது?!

சட்டங்களும்
தண்டனையும்
கடுமையானால்
குற்றங்கள்
தீர்ந்து விடும்
என்கின்றார்கள்?

ஆனால்?

தனிமனித உணர்வின் 
வெறி ஆட்டத்தை
வெறும்
வார்த்தைகளோ
சட்டங்களோ
மாற்றிவிட இயலாது...

இல்லையேல்

காந்தி கொண்ட
இவ்வகிம்சை பூமியிலே

பாரத மாதாவும்
வெட்கி நாணும்
வகையிலே
விலங்குகள்
உருவெடுத்திருக்க மாட்டார்கள்...

புரிந்து கெள்ளவோ
பகிர்ந்து கொள்ளவோ
துணை இன்றி

தனிமை அரக்கனிடம்
சிக்கித் தவிக்கும்
பெண்மையின்
பரிதவிப்பை
எத்தனை வார்த்தைகளில்
சொல்லிவிட இயலும்??

கண்களின் கனவுகளின்
வண்ணங்களை
அழித்து விட்டு

கண்ணீரை தந்து போகும்
இந்த அவலத்தை
உரக்கச் சொல்ல
இந்த 
சமூகத்தில் இடமுண்டோ??

பேசா மடந்தையாய் பலர்...

காரணம்..

எய்தவனை விடுத்து
அம்பை 
குறை சொல்லும் சமுகம்?!

ஒரு பெண்
பாலியல் 
வன்கொடுமைக்கு
உள்ளானால்

ஆதரவை விடுத்து
அவள்
உடைகளையும்
நடத்தையையும்
பற்றி
பேசி சிரிக்கும்
சமூகமல்லவா இது!??

உடலால் ஒருநாள் மரணம்,
உணர்வால்
ஆயுள் முழுக்க மரணம்
என
கூவி திரியும்
சமூகமல்லவா இது?

பெண்ணே,

கற்பு நெறி
பிறழாத 
பெண்டிரை
இலக்கியம் பல
கொண்டாடுகின்றன,

ஆனால்

விதியின் வலியால்
ஒரு பூவிதழ்
உதிருமானால்
பூவின் மேல்
என்ன தவறு
இருக்கக்கூடும்??

மலர்ந்தது தவறா?
மலர்ந்த இடம் தவறா?

ஒரு இதழின்
இழப்பால் 
பூவின்
மணம் போய்விடுமா?
இல்லை
அது
மலரில்லை
என்றுதான் ஆகிவிடுமா?

சகோதரியே

கண்ணீரில்
கரைந்த காலங்கல்
காற்றோடு ஓடட்டும்,

தேய்பிறை காலங்கள்
வெண்ணிலவாய் 
மாறட்டும்...

உன் 
கைகள் கோர்த்துக்கொள்ள
பல கரங்கள்
இங்கே 
காத்திருக்கின்றன,

துணிந்து
உன் கரங்களை
வெளியே நீட்டு...

மூடிய அறையின்
திரியாய் அல்ல

திறந்த
உலகின்
கதிரவனாய் மாறிவிடு!!

உன் வெளிச்சம்
பிறர் வாழ்வையும்
சேரட்டும்.




மேலும்


மேலே