எண்ணம்

(Eluthu Ennam)


எண்ணம் சமர்ப்பிக்க Login செய்யவும்.

என்னை சிறைப்பிடிக்க நினைக்காதே உன் சினத்தால்....
  ஏனெனில் ஏற்கனவே நான்   சிறைப்பட்டு விட்டேன் உன் குணத்தால்..
  கோபம் உள்ள இடத்திலேயே
  குணம் இருக்கும்.
உன் குணமே கோபமாக இருக்க நான் என்ன செய்ய...?

மேலும்

பாடம்

இறை எனும் ஆசானும் 
தோற்றுப் போகிறான்
 
இறப்பு எனும் அனுபவம்
நல்கும் படிப்பினை தனில்.

மேலும்

உன் நிழலுடன் விளையாடி கொண்டு முன் செல்கின்றாய், உனக்கு பின் நான் இருப்பதையும் மறந்து.. சில உறவும் இப்படி தான் தனக்குள் யார் இருக்கின்றாய் எஎன்பதை தெரியாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது..!!!

மேலும்

அதிகாலையில் எழுந்து உன்னை பார்க்க வந்தேன், ஆனால் நீ என் நினைவில்லாமல் இரக்கமன்றி உறங்கி கொண்டிருக்கிராய்..!!

மேலும்

மீளாப்படுக்கை
"""""""""""""""""""""""""""""
      

சாமங்களின் படிகள் நீண்டுக்கொல்கின்றது...

எவ்வளவு பரவி நிறைத்தாலும் கடக்கவியலா வலியுனூடே பயணிக்கும்
பெரும்பாம்புகளை கத்தரிக்க பிரயத்தனங்கள் செய்தேனும் யாதொரு ஆளுமையும் கரம்சேர்க்கவில்லை...

வழிந்த சிவப்பதனை வழித்தெறியும் தினங்களில் இச்சிவப்பு நீளாதாயென விடுமுறைக்கேங்கும் அற்பமாகிறது...

மாமிசபிண்டங்களின் பாரங்கள் கூடியே மாரது மண்டியிட்டு குழைந்து கெஞ்சுகிறது...

முப்பதிற்கும் குறையாத வதனத்தை தக்கவைக்க மிகுந்தொரு ஒப்பனை ஒத்தியே முப்பதை முழ்கிபோக வைக்க வேண்டியதாகியுள்ளது....

உராய்வின் உரசலில் காப்பாகி போனதையும்...
தொடைப்பிளந்தே அகழ்ந்து நடப்பதையும் இச்சையை இயக்கச்செய்பவையாக 
காமப்பட்சிகள் நினைக்கின்றனவோ...

எத்தூதுவன் வருவானோ கறையாகி கூறான பற்கள் பதித்த மெய்தனை கரைசேர்க்க...

விரித்து வைத்தே மறத்துப்போனதை செதுக்காமல் ஒச்சமாய் விட்டிருந்தால் எச்சமாயேனும் எறிந்திருப்பார்கள்...

வெறும்மெய்யாய் வெந்தனலிட்டே வேகவைத்து புசித்தெடுக்க 
ஒருமுறையேனும் கொன்று விடுங்களேன்....
யாசிக்கிறோம் நிரந்தரமான மீளா படுக்கையறை வேண்டி...

சத்யா தமிழச்சி

மேலும்

காற்றோடு கடந்த வாழ்வு

வீசியக் காற்றில் 
தூக்கி எறியப்பட்டது 
குப்பைகளோடு என் வாழ்வும்!

உணவைத் தேடியதில்
இத்துப்போன உடம்பில்
ஒட்டிக்கொண்ட உயிர்!

நிறைவேறா ஆசையின்
எச்சங்களும்
தேவையின் விழைவின்
மிச்சங்களும்
பிடுங்கி எறியப்பட்ட மரமாக
நான்!

சுரண்டப்பட்ட வாழ்க்கையில்
புயலாய் நீ
கலைந்த கோலமாக நான்!

கவிஞர் பூராம்

மேலும்

பெண்மை


       மாதர்களை  உடைமை என்று மடமை  கொள்ளும் மடையர்களே..அவர்கள் உடைமை அல்ல உயிர்மெய் என்று எப்போது உணர்வீர்கள்....

மேலும்

சாதிய.  கற்களை

சமத்துவமாக்கிய
சிற்பியே,
அன்று  உம்
பிறப்பில்லையேல்
இன்று  எம்
வாழ்வில்லை
அண்ணலே...!

மேலும்

    கள்ளமில்லா அன்பின்
 வெள்ளம் தாங்கும் 
 உள்ளம் உண்டு  இங்கு....

 பள்ளமில்லா இடமின்றி பாய்ந்தோடும் வெள்ளமே ..!

தூங்கும் இடமின்றி நாங்கள் செல்வது எங்கு . . ?

 மழையே பார் . . ! 
எழில்மிகும் எம் ஊர் . . எழமுடியாமல் மூழ்குவதை ...

 குயில் பாடும் குரல்கள் . . கூக்குரலிட்டு கதறுவதை . 

தண்ணீரில் பயிர்கள் . . . கண்ணீரில் உயிர்கள் . . . 
பயத்தோடு பரிதவிப்பதை . . . 

மாடி மேல மாடி வச்சு கட்டினோம் பல கட்டிடம்..
 இன்று ஒதுங்க இல்லை ஓர் இடம்.
 .
நீ உன்னால் முடிந்தவரை தண்ணீரை கொட்டி விட்டாய் ..!

எங்களால் முடிந்தவரை கண்ணீரை கொட்டி விட்டோம் ...!

 இனிசென்னீர் மட்டுமே ...!

 பன்னீர் தெளித்து வழி அனுப்புகிறோம் . .!
 இன்று போ . ...
 என்றாவது வா . . .
 அன்றும் அளவோடு வா .... 
அன்போடு வா . ..

பேய் மழையே பெய்யாதே . . 
தாய் மனதும் வைய்யாதோ . . 
அடை மழையே பெய்யாதே . . 
படை போல் வந்து பாயாதே . . 

மலர்கள் மணம் வீசும் . . . 
எம் பெண்களின் நாணம் கூசும்...
பயிர்கள் பசுமை பேசும்...

 பூத்து குலுங்கிய பூக்கொடி அது .
 இப்போது செத்து கிடப்பது கொடியது . .

 விண்ணை விட்டு . . . 
மண்ணைத் தொட்டு . . 
சென்றது என் கண்ணை
 கலங்கவைக்கவா . . . ?

 போதும் ..!போதும்..!

 நிறுத்திக் கொள் . . !

 இதற்கு மேலும்   
வறுத்திக் கொல்லாதே . . ! ! !

மேலும்

மேலும்...
மேலே