எண்ணம்

(Eluthu Ennam)


எண்ணம் சமர்ப்பிக்க Login செய்யவும்.

முகமது நபியே..!
முழுமதி ஒளியே ..!

ஒருமுறை வந்தால் போதுமே ..!
என் வாழ்வே வானவில் ஆகுமே ..!

அகமது நபியே..!
அன்பின் விழியே ..!

என்னை ஒருமுறை பார்த்தால் போதுமே ..!
என் உயிர் உம்மை சேருமே ..!

அந்த மண் செய்த தவம் தான் என்னவோ ..!

உம் பொன்னான மேனியை சுமக்கிறதே..!

இந்த  கண் செய்த பாவம் தான் என்னவோ..!

உம்மை காணாமல் புண்ணாக வலிக்கிறதே ..!

வான் பிறையாய் உம் பற்கள் ஒளிர ..
தேன் நிறையாய் இறை சொற்கள் மிளிர..

ஒருமுறை கேட்கும் வரம் கிடைக்காதோ..?
என் செவி குளிர ..!

நீர் தவம் புரிய வேண்டும்  என்று அந்த ஹீரா குகை எத்தனை யுகம் தவம் புரிந்ததோ..!

அந்த நிலவும் ஒளிந்துவிடும் ..
நீர் உலவும் வீதியிலே ..!

மலர்ந்த மலரும் மூடிக்கொள்ளும்...
உம் வாசம் வீசுகையிலே..!

வான் புகழை என்ன சொல்லி 
நான் புகழ்வேன்..?

 வார்த்தைகள் இல்லை.. உலகமொழிகளில் இன்று!

கர்த்தாவே புகழ்ந்து விட்டான்..
முழுவதுமாய் முஹம்மத் என்று!

மேலும்

அருமை 06-Jul-2020 11:56 pm
அபாரமான கற்பனை. ஹிரா குகை வரலாறும் அற்புதம்..ஹதீஸ்களிலும் காண முடியஎ கற்பனை. டுயமானை கற்பனை. உண்மையில் அற்புதம் 05-Jul-2020 5:58 pm
அழகான பதிவு, நபி (ஸல் ) அழகிய முன்மாதிரி 05-Jul-2020 1:36 pm

எனக்கானவன்!!!


இப்போது

நீ என்னவனில்லை!!!!

அப்படியா????

எப்போதுமே நீ மட்டுமே என்னவன்.....


எப்போதோ

நாம் இழைத்த தவறுகளில்

நம் வாழ்க்கையை

கொன்று புதைத்து விட்டோம்...

காதலை அல்ல....


காலசக்கரத்தில் சிக்கி

மீட்சி பெற முடியாதபடி

நான் வேறொரு தேசம் வந்தேன்

ஆனாலும், - நீ

உன் சக தோழனுடன்

நான் நகரும் வாகனத்தை வெறித்தபடியே நின்றிருந்தாய்....

அந்த விநாடியிலிருந்துதான்

உனை அதீத ஆழமாய் காதலிக்க ஆரம்பித்தேன்....


அதுவரை

உனை இழந்து விட்டதாய்

ஓர் உணர்வேயில்லை எனக்குள்....


தூர தேசத்தில் நானிங்கு...

ஆனாலும் நீ குறித்த

உன் மீதான காதல் - என்

சிந்தனைகளில் மிக

நெருக்கமாய்.....


உடலோடு மனதை இணைத்து

இயல்பாய் வாழ்வை இன்னொருவருடன் பகிர முடியவில்லை....


தீரா காதலை தவிர வேறொன்றுமில்லாதபடி

வாழ்ந்த நம் நாட்கள்.....


முதல் காதல் மிக புனிதமானது...

அதுவும் நம் காதலை போலில்லை....


காதல் என்பதே கட்டியணைக்கவோ,

முத்தம் பகிரவோ,

ஒன்றாய் ஊர் சுற்றவோ தான் என்பதை கடந்து,


நாம் ஒன்றாய் ஒரேயொரு நாள் பயணித்த முச்சக்கரவண்டி....

அதிலும் கூட நீ இடது மூலையில்,

நான் வலது மூலையில் - நமக்கிடையே நம் சக தோழி.....


நீ

"கதைக்கனுமாம்"

என் தோழி சொன்னாள்.....

அவ்வளவே!!!!

கொயிளூரான் கோவிலின்

நீண்ட நெடுஞ்சாலையில்,

ஒரு முனையில் நீ,

மறு முனையில் நான்,

நம்மிடையே

நீண்ட மௌனம்....


ஒரு மீட்டர் இடைவெளி

உனக்கும், எனக்குமானது....

கடைசிவரை நீ என்னுடனோ,

நான் உன்னுடனோ,

எதுவுமே பேசவில்லை......


கோவிலில் உன் அருகில்

நின்றவாறே,

நீ கண்களை இறுக மூடி கொண்டு

பிரார்த்திப்பதாய் நானும்,

நான் கண்களை திறக்க மாட்டேன்

என யூகித்தவாறே நீயும் - நிமிர்ந்து

நம் இருவர் கண்களும்

முதன்முதலாய்,

ஒன்றாய் சங்கமித்த

படபடத்து போன

நிமிடங்கள்....


தெரு விழா கோலம் பூண்டிருந்த

ஓர் அடைமழை நாளில்

உனது சகோதரியோடு - எனை

உனது வீட்டிற்கு

அனுப்பி வைத்தாய்....


"வலது காலை வைத்து

உள்ள வாங்க அண்ணி"

உனது தங்கையின்

வார்த்தைகளின் பின் - உன்

அம்மாவின் அழைப்பு......


ஆடையின் ஈர பிசுப்புகளை

அரவணைத்து துடைத்துவிட்ட

அம்மா....


கால்களை மோப்பம் பிடித்தவாறே

உன் வீட்டின் குட்டி நாய்....


நீ வீட்டில் இல்லை,

ஆனாலும்

உன் கோடிட்ட நீல நிற சட்டை

கதவின் பின்னால்

தொங்கிக்கிடந்தது....


மெதுவாய்,

சுற்றும் முற்றும்

கண்களை சுழற்றி விட்டு

உள் நுழைந்து,

உன் சட்டை கைகளில்

என் கை நுழைக்கையில்,

கையில் தேநீருடன் "அண்ணி டீ குடிங்க"

அழைத்தவாறே

வந்து நின்றாள் தங்கை....


அடை மழை நாளொன்றில்

மொத்தமாய் பயத்தில்

வியர்வை நனைத்த தருணமது.....


ஒருவாறாக விடைபெற்றும்

இன்று வரை தீராத உன்

சட்டையின் விபூதி வாசனை

இன்றும் என் நாசிகளில்......


ஓர் நாளும் வார்த்தைகளால்

உன் காதலை நீ

சொல்லியதே இல்லை!!!


உனது அன்பை சுமந்து வரும்

நீ வடித்த கடிதங்களை,

தண்ணீர் வாங்கும் சாக்கில்

என் கைகளில் திணித்து விட்டு

செல்வான் உன் தோழன்.....


அதனை கொப்பியின்

கவருள்ளே மறைத்து வைத்து

கடிதம் வாசிக்கவே

விடிய விடிய தூக்கம் தொலைத்த நாட்கள் இன்றும்  இனிக்கிறது....


நாளிதழ்களில் வரும்

ஜோடி கதாநாயகர்களின்

முகங்களில் - நீ எழுதும்

உனதும்

எனதுமான பெயர் சொல்லும்,

உன் காதலை.....


காலமும்,

சூழ்நிலைகளும்

நம்மை எங்கெங்கோ

பிய்த்து பிடுங்கி

வழியனுப்பி விட்டாலும்,

என் பெயரின் முதல் எழுத்தில்

இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறாய் நீ.....


நாம் ஒன்றாய் பயணித்த

தெரு - நீ கொடுத்த

பரிசு பொருள்,

நீ தந்த காதல் கடிதங்கள் அனைத்தும்

உனை நினைவுபடுத்தியவண்ணம்

பத்திரமாக இருக்கிறது இன்றும் என்னிடம்......


கண்ணீரில் நனைந்தபடி

பெருவெளியில் கதறி அழுதிருக்கிறேன் - பல பொழுதுகள்......


கட்டாயத்தால்

பல காயங்களுக்கு பின்

வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்

வாழ்தலே வாழ்க்கை என்பதாய்.....


உன் சாயலில் தான் எல்லாமே....

நீயாய் நினைத்தே

சில உறவுகளை

கடக்கிறேன்......


ஏகலழவனின் கற்றலை போல தான்

என் காதலும்....

உன் உடலோ, உயிரோ என் அருகிலில்லை - ஆனாலும்

உனது ஆன்மாவை

ஆயுள் கடந்தும் காதலிப்பேன்.....


எனது ஜென்மங்களை

காதலுக்கு காணிக்கையாக்குவேன்..


நமது தலைமுறை கடந்து

நமது குழந்தைகள் காலத்திலாவது

உனக்கான - என் நாட்குறிப்பை

நீ வாசிக்க நேரலாம்....


அப்போதும் உன் உயிரில் கலப்பேன்,

உன் விழி வழி நுழைந்து

இதயத்தை ஸ்பரிசிப்பேன்.....


தவறுகளையும்,

பிழைகளையும்,

வஞ்சத்தையும்,

தாண்டி

என் காதலை நீ உணர்ந்தால்

கண்டிப்பாக உன் விழி வழி எட்டிப்பார்க்கும் கண்ணீரிலும்

நம் காதல் வாழும்.....


இது உனக்காக நான் எழுதி முடித்த கடைசி வலியாகவும் இருக்கலாம்...

ஆனாலும்

இப்போதும்

என் உயிரின் காதல்

கண்கள் வழியே கண்ணீராய்.....!!!!!





மேலும்

எந்திரன் சிறகுகள் !.

இயந்திரம் பிடித்த விரல்களில் எல்லாம்
இன்று சிறகுகள் முளைத்து
சந்திரனில் பறக்கும் தட்டுகளாய் !

 இரவுகள் விடிந்தும், விழிகள் திறந்தும்
இன்னும் கலையாத கனவுகளாய்
மழையை எதிர்ப்பார்த்து ஒரு புதிய மனிதன்.

மந்திரம் உதிர்த்த இதழ்கள் எல்லாம்
இன்று தந்திர நரிகளாய்...
வற்றிப்போன கண்ணீரிலும் ,
ஒட்டிப்போன வயிற்றிலும்
இன்னும் எஞ்சி இருப்பது நம்பிக்கை மட்டுமே!..

கெஞ்சிக் கேட்டால் பிச்சை என்கிறான் ,
அஞ்சிக் கேட்டால் கோழை என்கிறான்
இவைகளில் இன்னும் 
மிச்சம் இருக்கும் சுதந்திரம்
எங்கள் கிழிந்த ஆடைகளில் மட்டுமே !..

ஏற்றிக் கட்டிய கோவணம்,
சூரியனை மிரட்டும் இருட்டுத் தேகம் ,
வற்றிப்போன நதியாய் இவனின் இரத்தம்,
வற்றாத கடலாய் இவனின் உழைப்பு என
அனைத்தையும் குழைத்து ஏர் பிடித்து
பூமி கிளரிய பழைய மனிதன் இன்று
பாடப் புத்தகங்களில் மட்டுமே காட்சித் தருகிறான்.

வியர்வைகளை சேற்றில் மட்டுமே
 சிந்தியதால்தான் என்னவோ
இன்னும் அழுக்காகவே இருக்கிறது
என் நாட்டு விவசாயிகளின் வாழ்க்கை !

- பனித்துளி சங்கர்.
.
.
.
.

மேலும்

மரம்தின்ற மனிதர்கள் ....

இளமையும் இல்லை
இலைகளும் இல்லை
இதயம் இளைப்பாற
மரங்களும் இல்லை 
மனிதன் சுயநலம் நிலைத்திட
மரம் கொன்றானோ
.ஒருவேளை கானல் நீர் கொண்டு
இனி வரும்
அவன் தாகம் தீர்ப்பானோ....!????

மனிதன் மகிழ்ந்து வாழ
அனைத்தும் தந்த மரங்களுக்கு
மனிதன் தந்த
பரிசு மரண தண்டனை..!

வெட்டப்படும் மரங்களின்
அழுகை சத்தம்
உயிர் வரை பாய்கிறது.....
தரைகளில் காய்ந்து கிடக்கும்
ஒவ்வொரு இலை சருகிலும்
காய்ந்து போன
குருதி வாசம் நாசி எட்டுகிறது.....

எத்தனை பறவைகளின்
வீடுகள் சிதைத்தோம்....
எத்தனை பறவைக் குழந்தைகளின்
தாய்பால் பறித்தோம்......

வித விதமாய்
தினம் தினம் புதிது புதிதாய்
சிரித்த எத்தனை பூக்களின்
புன்னகைகளில்
பூகம்பம் விதைத்தோம்....

விதை ஊன்றி
உயிர் கொடுக்க வேண்டிய
மரங்களுக்கு
விதவை பட்டம் கொடுத்து
உடனே பாடையில் ஏற்றும்
பெருமை இந்த மகத்தான
மனித குலத்திற்கு மட்டுமே
உரிய சிறப்போ...!?
நாம் பூகம்பம் கண்டால்
வலி என்கிறோம்
பூக்கள் காயம் கண்டால்
அதன் விதி என்கிறோம்......
சிந்திக்கவும் பேசவும் தெரிந்த
மனூட அரக்கர்களுக்கே உரிய
சுயநலம்தான் இந்த மரக்கொலைகளோ...!?

சிறு நரை முடி உதிர்ந்தாலே
ஆயிரம் மருத்துவம் தேடும் நாம்.....
தினம் மரங்களின்
உடல்களை அறுப்பது ஏன்...!?

நேற்று என் முன்னோர்
நட்ட மரங்கள்
இன்றும் நாங்கள் வாழ
சுவாசம் தருகிறது....
நாளை வரும்
என் தலைமுறை சுவாசிக்க
எந்த கடைகளில் சுவாசம் வேண்டி
காத்துக் கிடப்பார்களோ....!?

எண்ணிப் பார்க்கும்
ஒவ்வொரு நொடியும்
உள்ளுக்குள் நொறுங்கிப்
போகிறது இதயம் !.

- பனித்துளிசங்கர்

மேலும்

   பொங்கிடு தமிழா புலியாக


தமிழ்மொழியினை தள்ளிவைத்து
வேற்றுமொழி மோகங்கொண்டு
நாகரீக போர்வை போர்த்தி
நடமாடும் தமிழனை...

செந்தமிழை பேசிடும்
செல்லக்குழந்தையினை வையும்
செருக்கு பெற்றோரை
காண்கையில்

குடியரசு நாளினையும்
சுதந்திர நாளினையும்
மறந்தே திரிந்திடும்
மனிதனெனும் மாஇடரை...

தமிழ்தாய் வாழ்த்தினை
தேசியகீதத்தை அவமதிக்கும்
அகக்கொண்ட தமிழனை....

தமிழ்மொழி நசுக்கும்
தனிமனிதனை நீ
கண்டிட்டால் அவனின்
கன்னத்தில் அறைந்திடு..

பெட்டியினில் உறங்கும்
பாம்பாய் இராது
பொங்கிடு! தமிழா
புலியாய்!

புலியாய் புறப்பட்டு
புயலாய் சீற்றத்தோடு
புவியினரை மாற்றிடு
பைந்தமிழை காத்திடு!

       பா.கலைமகள்
       விழுப்புரம்.

மேலும்

பஞ்சம்

அழுதே அரை குடம் நிறைத்திடுவேன்
அனுதினமும்....
கண்ணீரில் மட்டும் உப்பில்லையென்றால்.

பஞ்சம் தண்ணீருக்கே...
என் நாட்டில்.
கண்ணீருக்கில்லை...

மேலும்

விடியும் போதே பணிக்கு வந்து விடுகிறாய் தினமும்....
விடுப்பின்றி.
 
அனலில் அவிந்து போகின்றேன் நான்....
அடுப்பின்றி.
 
கறுத்தாலும்
வெறுத்தாலும்
மறுத்தாலும்
உன் வேலையை செய்கிறாய் ..
கடுப்பின்றி.
 
நீ உழைக்க...
நாங்கள் களைக்க...
கொஞ்சம் இளைப்பாறு  கதிரவனே....
 
வெயிலே 
சற்று 
 துயில் கொள்...
மயிலும் ஆடட்டும்...
மழை பொழியட்டும்...

மேலும்

நன்றி தம்பி.. 01-Jul-2019 8:17 pm
நன்றி நட்பே.. 01-Jul-2019 8:16 pm
மல்லி, நான் உங்களை உடன்பிறபாகவே எண்ணுகிறேன், ஆனாலும் சகோதரன், சகோதரி என்ற வார்த்தையின் சுருக்கமான சகோ என்ற வார்த்தையை தவிர்த்து. அண்ணா என்றோ அல்லது தம்பி என்றோ அழையுங்கள். ஏனென்றால் சகோதரன், சகோதரி என்ற வார்த்தைகள் வடமொழி சொற்கள். நன்றி 25-Jun-2019 12:24 pm
வெயிலே சற்று துயில் கொள்... மயிலும் ஆடட்டும்... மழை பொழியட்டும்... ----அருமை 21-Jun-2019 10:11 pm

பூலோகம் அனுப்பினான் 

பொட்டிட்டு ஆண்டவன் 
மச்சம் என்று மனிதன் சொன்னான் 

தடைகளை உடை
விதையாய் விழு 
விருட்சமாய் எழ

மை இடு
வலி க்கு 
வலிமை கிட்டும் 

மேலும்

சரவணன் மீனாக்ஷி கவிதைகள்

மேலும்

மேலும்...

மேலே